Biografia Artikuj Media Libraria Dosje Problematika bashkëkohore Opinione dhe reagime Studime dhe hulumtime Kontakt
  T’i bësh reklamë të keqes dhe ta provokosh atë
T’i bësh reklamë të keqes dhe ta provokosh atë Ndonjëherë, duke menduar se po veprojmë mirë e drejt, dëmtojmë më shumë se që bëjmë hair. Kjo zakonisht ndodhë në rastet kur duam ta ndalojmë a t’i kundërvihemi një të keqeje, veçmas kur kjo e fundit nuk është se meriton trajtim publik. Disa të këqija duhen injoruar që të mos bëhen të mëdha. Publikimi mund t’i shndërrojë në të mëdha. Për këtë shkak thuhet: po deshe ta bësh të madhe një gjë, ndaloje! Rasti me një qytetar të thjeshtë që është konvertuar në krishterim nuk do të duhej të kishte këtë publicitet që iu dha nga disa prej nesh. Dikush që nuk ka asnjë ndikim në jetën shoqërore, e që i tillë mund të jetë edhe brenda familjes e rrethit të vet, duhet injoruar. Injorimi është përgjigja më e mirë ndaj tij dhe sojit të tij të cilët nuk e dinë pse kanë qenë myslimanë dhe as pse janë konvertuar. Nuk janë dija dhe vlerat që i kanë çuar në këtë vendim. Andaj, ta lëmë të keqen e këtillë të zhduket pa i bërë publicitet. Po kështu edhe provokimi i saj ka këtë rezultat të dëmshëm. Para ca javësh, kur zyrtarisht u tha se nuk do të ketë manifestime muzikore në Prishtinë, disa vëllezër shpallën fitoren e hallallit ndaj haramit. Kjo i provokoi tejmase haramxhinjtë të cilët bën çmos dhe e kthyen atë manifestim të shthurur prapë, e nuk harruan ta shpallin fitoren e haramit ndaj hallallit. Jam i bindur se vëllezërit tanë e kanë bërë nga gëzimi e dashuria e madhe për fenë por kanë harruar se veprimet në fe nuk janë emocionale, janë parimore. Prandaj feja na mëson që në rastet kur një veprim yni i drejtë mund të provokojë një reagim të ashpër e të padrejtë të të tjerëve të mos e bëjmë. Kjo nuk nënkupton se po heshtim por se po veprojmë në përputhje me strategjinë fetare.
  T’i bësh reklamë të keqes dhe ta provokosh atë
T’i bësh reklamë të keqes dhe ta provokosh atë Ndonjëherë, duke menduar se po veprojmë mirë e drejt, dëmtojmë më shumë se që bëjmë hair. Kjo zakonisht ndodhë në rastet kur duam ta ndalojmë a t’i kundërvihemi një të keqeje, veçmas kur kjo e fundit nuk është se meriton trajtim publik. Disa të këqija duhen injoruar që të mos bëhen të mëdha. Publikimi mund t’i shndërrojë në të mëdha. Për këtë shkak thuhet: po deshe ta bësh të madhe një gjë, ndaloje! Rasti me një qytetar të thjeshtë që është konvertuar në krishterim nuk do të duhej të kishte këtë publicitet që iu dha nga disa prej nesh. Dikush që nuk ka asnjë ndikim në jetën shoqërore, e që i tillë mund të jetë edhe brenda familjes e rrethit të vet, duhet injoruar. Injorimi është përgjigja më e mirë ndaj tij dhe sojit të tij të cilët nuk e dinë pse kanë qenë myslimanë dhe as pse janë konvertuar. Nuk janë dija dhe vlerat që i kanë çuar në këtë vendim. Andaj, ta lëmë të keqen e këtillë të zhduket pa i bërë publicitet. Po kështu edhe provokimi i saj ka këtë rezultat të dëmshëm. Para ca javësh, kur zyrtarisht u tha se nuk do të ketë manifestime muzikore në Prishtinë, disa vëllezër shpallën fitoren e hallallit ndaj haramit. Kjo i provokoi tejmase haramxhinjtë të cilët bën çmos dhe e kthyen atë manifestim të shthurur prapë, e nuk harruan ta shpallin fitoren e haramit ndaj hallallit. Jam i bindur se vëllezërit tanë e kanë bërë nga gëzimi e dashuria e madhe për fenë por kanë harruar se veprimet në fe nuk janë emocionale, janë parimore. Prandaj feja na mëson që në rastet kur një veprim yni i drejtë mund të provokojë një reagim të ashpër e të padrejtë të të tjerëve të mos e bëjmë. Kjo nuk nënkupton se po heshtim por se po veprojmë në përputhje me strategjinë fetare.
  HUTBEJA E DITËS SE ARAFATIT DHE KURBANIT 2022
Besimtarë të nderuar! Sot, në këtë ditë xhumaje, ka rastisur të jetë edhe një ditë tjetër e madhe, Dita e Arafatit. Është një mirësi e madhe e Allahut ndaj nesh kur brenda një dite na dhuron dy të nimete dhe begati të këtilla për çka duhet ta falënderojmë shumë. Dita e Arafatit është një ditë e veçantë për ne besimtarët. Kjo për shkak të simbolikës dhe vlerave që ka. Dita e Arafatit është: Ditë feste për myslimanët Dita e shpalljes së plotësimit të fesë. Pikërisht në Arafat u shpall ajeti: الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمْ الْإِسْلَامَ دِينًا “… Sot përsosa për ju fenë tuaj, plotësova ndaj jush dhuntinë Time, zgjodha për ju islamin fe…” [Maide: 3] Dita më e mirë. Nëse Nata e Kadrit është nata më e mirë e vitit, nëse Dita e Xhumasë është dita më e mirë e javës, atëherë Dita e Arafatit është dita më e mire e vitit. Agjërimi i kësaj dite i shlyen mëkatet e dy viteve. Pejgamberi ﷺ ka thënë: صِيَامُ يَومِ عَرَفَةَ، أَحْتَسِبُ علَى اللهِ أَنْ يُكَفِّرَ السَّنَةَ الَّتي قَبْلَهُ، وَالسَّنَةَ الَّتي بَعْدَهُ “Shpresoj në Allahun se agjërimi i Ditës së Arafatit i shlyen mëkatet e vitit paraprak dhe vitit vijues.”[1] Dita e Arafatit është dita kur fillon tekbire pas çdo namazi farz për të vazhduar kështu deri në ikindinë e ditës së katërt të bajramit. Duaja më e mirë është duaja në Ditën e Arafatit. Pejgamberi ﷺ ka thënë: خيرُ الدُّعاءِ دعاءُ يومِ عرفةَ “Duaja më e mirë sëhtë duaja e Ditës së Arafatit…”[2] Këto ishin vetëm disa prej mirësive dhe veçorive të kësaj dite ndryshe ka dhe shumë të tjera. Për shkak të rëndësisë, do të përmendim vetëm edhe një veçori. Ibën Abbasi r.a., transmeton se Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Allahu mori besën e pasardhësve të Ademit në Ne’man (Arafat). Prej kurrizit të tij nxori të gjithë pasardhësit e Ademit që i ka krijuar, i shpërndau para Vetes, ashtu siç i takon madhërisë së Tij, si të ishin thnegla-milingona (ose si shumë të vegjël) dhe iu foli duke iu drejtuar: أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ …A nuk jam Zoti juaj?” Ata thanë: قَالُوا بَلَى “Po, dëshmuam!”[3]   Xhematlinjë të dashur! Këto ditë të mëdha përmbyllen me ditën e nahrit, ditën e therjes së kurbanit. Pra, është vepra me të cilën ne kurorëzojmë adhurimin dhjetëditor. Kurbani theret që këto festa shumë të mëdha dhe jashtëzakonisht të rëndësishme të mos lënë pa i gëzuar edhe fukaratë. Mu për këtë Allahu i Madhëruar ka thënë: لَن يَنَالَ اللَّهَ لُحُومُهَا وَلَا دِمَاؤُهَا وَلَٰكِن يَنَالُهُ التَّقْوَىٰ مِنكُمْ ۚ “Tek Allahu nuk arrin as mishi e as gjaku i tyre, por te Ai arrin bindja juaj…” [Haxh:  37] Kurbani, sipas medhhebit hanefi është vaxhib. Pra, ai që ka mundësi duhet të ther kurban. Kurban është kafsha që theret, dhe e cila mund të jetë: dele, lopë, deve. Një dele vlen për një person me gjithë familje ndërsa në një lopë mund të marrin pjesë shtatë persona (me familjet e tyre). Që një kurban të jetë i vlefshëm, duhet t’i plotësojë kushtet në vazhdim: të jetë i moshës së kërkuar: së paku 6 muaj për dashin, 1 vit për edhin, 2 vite për lopët. të mos ketë të meta, si p.sh.: verbëria, sëmundja e qartë, çalimi i qartë, dhe e dobëta fizikisht. Ekzistojnë edhe të meta tjera të cilat ndonëse nuk e ndalojnë që kafsha të theret për kurban megjithëkëtë nuk preferohet, si p.sh., kafsha që e ka bririn e thyer, veshin e prerë, hundën e dëmtuar. Kjo për arsye se ajo që ofrohet për Zotin duhet të jetë e mirë. Therja e kurbanit në kohën e duhur, e që fillon nga koha kur falet namazi i kurban bajramit e vazhdon deri në perëndimin e diellit në ditën e katërt të bajramit ose ditën e tretë të teshrikut -siç njihet në fjalorin fetar. Kurbani më së miri është të ndahet në tre pjesë: një pjesë për familjen, një tjetër për miqtë e të afërmit, dhe pjesa e tretë për të varfrit. Ata që i therin kurbanet në shtëpi, nëse angazhojnë ndonjë kasap duhet ta paguajnë dhe jo në këmbim të therjen t’i japin mish ose lëkurën e kurbanit. Nuk lejohet therja e kurbanit për të vdekurin natën e bajramit, siç është vepruar dikur gabimisht. Kurbani theret pasi të falet bajrami ndërsa në të, përveç të gjallëve, mund të përfshihen edhe të vdekurit. Por lejohet therja e kurbanit për të vdekurin nëse ai e ka lënë testament apo thjesht i bëhet sadaka nga të afërmit por që me këtë rast duhet marrë parasysh kohën e therjes, pra theret pasi të falet bajrami. [1] Hadithin e shënon Muslimi, nr. 1162. [2] Hadith hasen. Shih: Sahih et-Tirmidhij, nr. 3585. [3] Ajeti 172 nga kaptina A’rafë. Hadithin e shënon Imam Ahmedi në Musnedin e tij ndërsa Shejh Albani e ka cilësuar autentik.
  BASHKIMI DHE RËNDËSIA E TIJ FETARE E SHOQËRORE
Vëllezër besimtarë! Një nga mirësitë e mëdha të fesë islame është edhe bashkimi i njerëzve dhe largimi nga ndarja e përçarja. Thirrjet e saj për afrim me njëri-tjetrin, për vëllazëri, për ndihmë e solidaritet material e moral me njëri-tjetrin janë aq të fuqishme saqë e bëjnë Islamin të jetë i pakrahasueshëm në këtë aspekt. Duke na e kujtuar këtë rol të fesë, Allahu i madhëruar thotë: ﴿وَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ لَوْ أَنفَقْتَ مَا فِي الأَرْضِ جَمِيعًا مَّا أَلَّفَتْ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ وَلَكِنَّ اللّهَ أَلَّفَ بَيْنَهُمْ إِنَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ﴾ “Dhe Ai është që bashkoi zemrat e tyre. Edhe sikur ta shpenzoje gjithë atë që është në tokë, nuk do të mund t’i bashkoje zemrat e tyre, por All-llahu bëri bashkimin e tyre, pse Ai është i gjithëfuqishëm, i urtë.” [Enfalë: 63] Sot, në hytben e kësaj xhumaje, do të flasim për bashkimin fetar dhe rëndësinë nga ana fetare dhe shoqërore. Vëllezër myslimanë! Në Kur’an, Allahuxh.sh., na urdhëron që të bashkohemi e të mos përçahemi, sepse bashkimi është imazhi më i qartë i të qenit njeri me vlera dhe virtyte. ﴿ وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلا تَفَرَّقُوا وَاذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْدَاءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْوَانًا ﴾ “Dhe kapuni që të gjithë ju për litarin (fenë dhe Kur’anin) e Allahut, e mos u përçani! Përkujtojeni dhuntinë e Allahut ndaj jush, kur ju (para se ta pranonit fenë islame) ishit të armiqësuar, e Ai bashkoi zemrat tuaja dhe ashtu me dhuntitë e Tij u bëtë vëllezër…” [Al Imran: 103] Kur’ani po na tregon për mision e tij bashkues dhe se si ai ka arritur që nga njerëz të hasmëruar, pra njerëz që i janë nënshtruar smirës, egos, inatit, mërisë, të nxjerrë njerëz që fenë e shohin si bosht rreth të cilit duhet bashkuar, si vlerë me të cilën duhet mburrur dhe të cilës duhet detyruar. Nga këtu, përçarja në emër të fesë, është e refuzuar në Kur’an. ﴿ إِنَّ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا لَّسْتَ مِنْهُمْ فِي شَيْءٍ ۚ إِنَّمَا أَمْرُهُمْ إِلَى اللَّـهِ ثُمَّ يُنَبِّئُهُم بِمَا كَانُوا يَفْعَلُونَ ﴾ “Me të vërtetë, ti s’ke asgjë me ata që e përndajnë fenë e tyre dhe shndërrohen në grupe….” [En’amë: 159] Kjo për shkak se, historikisht, sa herë popujt janë përçarë, janë shuar. Dijetari i madh mysliman dhe komentuesi më i njohur i Kur’anit, Ibën Abbasi duke komentuar ajetin e mësipërm (Al Imran: 103) ka thënë: O besimdrejtë, mbaju xhematit dhe mos u ndajë sepse popujt e kaluar u shkatërruan për shkak të përçarjes. Janë shkatërruar sepse kanë kundërshtuar thirrjen e Allahut për të qenë bashkë. Begaviu, një komentues si njohur i Kur’anit, thotë se Allahu xh.sh., ka dërguar secilin Pejgamber me mision për t’i bashkuar njerëzit dhe për ta luftuar përçarjen. Pejgamberi ynë, Muhammedi ﷺ, duke na treguar për rëndësinë që ka bashkimi, atë e klasifikon si një nga tre gjëra që Allahu i do prej nesh, duke e sjellë me këtë rast paralel me adhurimin për Zotin: “Allahu i do tek ju tre gjëra: e do që ta adhuroni dhe të mos i bëni shok, të bashkoheni rreth fesë së Tij, dhe të mos përçaheni…” Nga këtu, kundërshtimi dhe urrejtja konsiderohen si gjëra që rrezikojnë potencialisht fenë. Pejgamberi ﷺ na porosit: “Keni kujdes nga urrejtja sepse ajo është rrojëse; nuk po them ua rruan kokën, por ua rruan fenë.” Xhematlinj të respektuar! Bashkimi është kala që nuk mposhtet. Është arma më e fuqishme përballë armikut. Allahu na mëson në Kur’an që të mos përçahemi, ndryshe jemi pre e lehtë për të tjerët. ﴿ وَلَا تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ ﴾ “…mos u përçani mes vete e të dobësoheni e ta humbni fuqinë…” [Enfalë: 46] Figurativisht, përçarja i mundëson armikut ta merr kalanë nga brenda. Ka me dhjetëra e dhjetëra shembuj se si përçarja ka dëmtuar jo vetëm përçarësit por popujt mbarë. Për këtë shkak, feja na mëson që, në rast të proceseve të mëdha, të heqim dorë edhe nga të drejta tona, vetëm e vetëm që të ruhet uniteti. Do tua marr një shembull nga historia islame. Pejgamberi ﷺ, duke folur për nipin, Hasanin r.a., ka thënë: “Ky biri im është zotëri dhe me gjasë Allahu nëpërmjet tij do t’i pajtojë dy grupe të mëdha të muslimanëve.” Pas vdekjes së Pejgamberit ﷺ, në shtetin islam ndodhën mospajtime, veçmas në kohën e Uthmanit dhe Aliut r.a. Këta dy të fundit u vranë. Hasani, djali i Aliut r.a., u zgjodh halife, por në shtet kishte mospajtime. Nga frika se mund të derdhej gjak i madh ndërmjet myslimanëve, ai hoqi dorë nga pushteti në favor të Muaviut r.a. Pra, kishte të drejtë, ishte lider legjitim, por për të parandaluar gjakderdhjen, hoqi dorë nga pushteti. Në historinë islame ky vit ka hyrë si viti i bashkimit. Besimtarë të dashur! Nuk mund të gjejmë mesazhe më përmbyllëse të kësaj hytbeje dhe kësaj çështjeje se fjalët e Allahut dhe fjalët e të Dërguarit të Tij. Allahu xh.sh., thotë: وَتَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوَى وَلَا تَعَاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ “…Ndihmohuni mes vete me të mira dhe në të mbara, e jo në mëkate e armiqësi…” [Maide: 2] Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Bashkimi është mëshirë, përçarja është ndëshkim!”
  Hytbeja e Fiter Bajramit 2022
HYTBEJA E FITËR BAJRAMIT 2022 Të dashur vëllezër besimtarë! Sot është ditë feste, gëzimi e falënderimi për shumë arsye, por mbi të gjitha: - për adhurimin njëmujor që e përmbyllëm me sukses, dhe - për mundësinë që, pas dy viteve të pandemisë, të takohemi përsëri bashkë, në ambiente të këtilla të veçanta për bajramet, për tu falur bashkë dhe për ta uruar njëri-tjetrin edhe fizikisht, ...andaj si të mos gëzohemi e të mos e falënderojmë Allahun për këto mirësi e begati, për mëshirën e bujarinë e Tij me ne. قُلْ بِفَضْلِ اللَّهِ وَبِرَحْمَتِهِ فَبِذَٰلِكَ فَلْيَفْرَحُوا هُوَ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُونَ “Thuaj: “Me dhuntinë e Allahut dhe mëshirën e Tij – vetëm me këto le të gëzohen! Kjo është më mirë se ajo që grumbullojnë ata”.” [Junus: 58] Si të mos gëzohemi kur kjo është dita e shpërblimeve, dita e gëzimit të parë të agjëruesit. Pejgamberi Muhammed ﷺ na ka mësuar: لِلصَّائِمِ فَرْحَتَانِ: فَرْحَةٌ عِنْدَ فِطْرِهِ، وَفَرْحَةٌ عِنْدَ لِقَاءِ رَبِّهِ “…agjëruesi ka dy gëzime me të cilat gëzohet: kur të bëjë iftar , gëzohet, si dhe gëzohet me agjërimin e tij kur ta takojë Zotin e vet.” Andaj, le të jehojnë kjo hapësirë e ky ambient duke madhëruar Allahun: الله أكبر الله أكبر لا إله إلا الله، الله أكبر الله أكبر ولله الحمد Besimtarë të nderuar! Nëse pandemia na ka mësuar se sa të nevojshëm jemi për njëri-tjetrin, Fitër Bajrami vjen për ta ngritur këtë raport në nivel përsosurie. Ne nuk mund të jemi besimtarë shembullorë nëse tek të tjerët nuk shohim veten tonë, nëse të tjerët nuk janë pasqyrë ku ne e shikojmë veten tonë, nëse nuk interesohemi për gjendjen fizike e shpirtërore të njëri-tjetrit. A nuk kanë lënë boshllëk ata që para dy vitesh ishim me ne ndërsa sot nuk janë? A nuk na i kanë këputur zemrat ata me të cilët kemi festuar para dy viteve fizikisht ndërsa sot nuk janë në mesin tonë? Nëse kështu do të ndihemi për familjarë, farefis, miq e dashamirë pasi të kenë vdekur e të jenë ndarë nga ne, pse sot kur jemi gjallë të mos çmallemi me njëri-tjetrin, të mos e duam njëri-tjetrin, të mos e vizitojmë njëri-tjetrin?! Fitër Bajrami, si moment solemn i përmbylljes së shkollës së vlerave e virtyteve, vjen për të na rikujtuar se falja nuk është dobësi por virtyt, shmangia nga provokimet verbale e fizike nuk bëhet nga frika por nga nderi e vlerat, ndihma për të tjerët ofrohet duke e parë vetën më të nevojshëm për të dhënë e kontribuar se të tjerët për të marrë e përfituar. Prandaj, tani kur po e çelim këtë ditë festive me adhurim, është momenti t’ia kujtojmë prapë vetes sonë se shkolla që ndoqëm për një muaj të tërë synim kryesor kishte riformatizimin e raporteve tona, respektivisht kthimin e tyre në pikën fillestare, atë të ndërtimit mbi bazat e respektit, dashurisë, miqësisë e bashkëpunimit, atë të funksionimit si një trup i vetëm. Pejgamberi Muhammed ﷺ na ka mësuar se si duken myslimanët ideal: تَرَى المُؤْمِنِينَ في تَراحُمِهِمْ وتَوادِّهِمْ وتَعاطُفِهِمْ، كَمَثَلِ الجَسَدِ، إذا اشْتَكَى عُضْوًا تَداعَى له سائِرُ جَسَدِهِ بالسَّهَرِ والحُمَّى “Sa i përket mëshirës, dashurisë dhe mirësjelljes së ndërsjellë, besimtarët i sheh të ngjashëm me një trup, një gjymtyrë e të cilit nëse nuk do të ndihej mirë, i tërë trupi do të mbetej pa gjumë e me ethe.” (Hadithin e shënojnë Buhariu dhe Muslimi) Fitër Bajrami kërkon që festës t’i jepet mision: nga një moment dëfrimi e argëtimi, të shndërrohet në një mision vlerash e virtytesh. Ne nuk mund të jemi besimtarë të përkushtuar nëse nuk ua duam të tjerëve atë që duam për vete dhe nëse nuk e urrejmë për të tjerët atë që e urrejmë për veten tonë. Duke dashur njëri-tjetrin, na do Allahu. Nuk mund të jesh vëlla, fqinj, mik i mirë, e aq më pak besimtar i mirë, nëse sot nuk shkon ta urosh vëllain tënd, fqinjin tënd, mikun tënd. Nuk mund të jesh i mirësjellshëm me prindërit dhe aq më pak besimtar i mirë nëse sot para se ta urosh çdokënd tjetër nuk shkon tek prindërit, tua puthësh duart dhe ti puthësh në ballë e t’i urosh për këtë festë. Xhematlinj të nderuar! Sot jemi mbledhur për të festuar adhurimin tonë njëmujor. Asgjë nuk e gëzon shpirtin e besimtarit sikur adhurimi i suksesshëm. Por jo çdo gjë ka mbaron me adhurimin. Në fakt, çdo gjë tani sapo ka filluar. Fitër Bajrami është momenti i parë kur mësimet e Ramazanit fillojmë t’i aplikojmë në praktikën tonë jashtë Ramazanit. - Nëse agjërimi është njëmujor, adhurimi është tërë jetësor. Allahu i Lartmadhëruar na mëson: ﴿٩٨﴾‏ وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّىٰ يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ ‎﴿٩٩﴾‏ “Adhuroje Zotin tënd përjetësisht!” [Kur’ani: Hixhër: 99] - Nëse në Ramazan kemi kultivuar sinqeritetin në raport me Zotin, tani duhet ta rikujtojmë atë si kusht për çdo vepër. Duhet t’ia kujtojmë vetes sonë se sinqeriteti i vërtetë nënkupton shkrirjen në fe, respektivisht synimin e Allahut dhe kënaqësisë së Tij në çdo vepër e punë që bëjmë, mu ashtu siç na mëson Allahu në Kur’an: ﴿‏ قُلْ إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ‎﴿١٦٢﴾‏ لَا شَرِيكَ لَهُ ‎﴿١٦٣﴾ “Thuaj: “Namazi im, kurbani im jeta dhe vdekja ime janë thjesht për Allahun, Zotin e botëve. (162) Ai nuk ka shok (nuk adhuroj tjetër)...!” [En’amë: 162-163] - Nëse në Ramazan kemi falur teravitë, sot duhet të vazhdojmë me faljen e namazit të natës, qoftë edhe vetëm nga dy rekate sepse, siç na mëson i dashuri ynë, Muhammedi ﷺ, namazi i natës është nderi i besimtarit. - Nëse në Ramazan atyre që na kanë provokuar fizikisht e verbalisht iu jemi përgjigjur: “Unë jam agjërues!”, tani mund t’iu përgjigjemi: “Unë jam besimtar!” - Nëse në Ramazan i kemi ndihmuar skamnorët, duhet ta dimë se lëmosha vazhdon të jetë argument i fetarisë sonë. Pra, edhe sot, nesër e përgjithmonë mund të vazhdosh të japësh lëmoshë sepse ajo, siç na ka mësuar i dashuri ynë, Muhammedi ﷺ, është argument i besimit tonë. Kush jep, dëshmohet se e do Allahun dhe fenë e Tij më shumë se pasurinë. - Nëse në Ramazan i kemi ndihmuar të tjerët ta vazhdojmë ta bëjmë këtë sepse premtimi i Allahut se do të jetë në ndihmë të robi sa të jetë robi në ndihmë të vëllait të vet vlen sot e përjetësisht. - Nëse në Ramazan kemi shkëmbyer vizita, të vazhdojmë sepse duke vizituar njëri-tjetrin për hir të Allahut fitojmë privilegjin e të qenit i përzgjedhur nga Allahu: “Ku janë ata që për hir Timin e kanë vizituar njëri-tjetrin?” do të thotë Allahu i Lartmadhëruar në Ditën e Llogarisë që të na nderojë për këto vizita. Vëllezër besimtarë! Nëse Ramazani mbaroi, Zoti është i gjallë dhe nuk mbaron kurrë. Nëse mbaroi agjërimi i obliguar, fillon agjërimi vullnetar, madje që nga nesër mund të fillojmë me agjërimin e gjashtë ditëve të cilat janë plotësuese në vlerë dhe shpërblim. “Kush e agjëron Ramazanin dhe e përcjell pastaj edhe me gjashtë ditë tjera është sikur ta ketë agjëruar tërë vitin!” – ka thënë Pejgamberi ynë, Muhammed ﷺ. Nëse stina e agjërimit të obliguar ka mbaruar, ne tani kur po festojmë po çelim një stinë tjetër të adhurimit, atë të haxhit. Pra po kalojmë nga një stinë adhurimi në tjetrën, nga një e mirë e Zotit në tjetrën, falënderuar qoftë Zoti ynë! Fare në fund, më lejoni që t’ju uroj për këtë festë të madhe: urime festa e Fitër Bajramit! Allahu na i pastë pranuar neve dhe juve të gjitha adhurimet, lutjet dhe veprat e mira! U takofshin prapë në ramazana e bajrama tjerë!
VIDEOS / YOUTUBE
Tre gjera per jete te lumtur Tri mekatet qe rrezikojne besimin Qe te na duan Allahu dhe i Derguari i Tij Tri aminet
AUDIO / FOTO

Biografia Artikuj Media Libraria Dosje Problematika
bashkëkohore
Opinione dhe
reagime
Studime dhe
hulumtime
Kontakt
  Akide Video Libra Ramazani   Opinione Fetare  
  Islam Audio Recensione librash Haxhi   Reagime Shkencore  
  Tefsir Foto            
  Hadith              
  Dave              
  Histori islame              
  Orientalizem              
  Kulture dhe civilizim              
  Avancim personal              
  Hutbe              
  Tregime              

Të gjitha të drejtat e rezervuara - 2013