Biografia Artikuj Media Libraria Dosje Problematika bashkëkohore Opinione dhe reagime Studime dhe hulumtime Kontakt
  RAMAZANI, MUAJ I KUR’ANIT

RAMAZANI, MUAJ I KUR’ANIT

 

[Hyrje]

Ramazani është muaji në të cilin filloi shpallja e Kur’anit, librit të cilin Allahu i Madhëruar e zgjodhi për njerëzimin si udhërrëfyes për në rrugën e cila garanton lumturinë në të dy botët. Përzgjodhi natën më të mirë, Natën e Kadrit, që ta çelë shpalljen e tij, për të na treguar se mësimet dhe mirësitë me të cilat disponon ky libër janë vërtetë të shumta dhe të pazëvendësueshme, veçmas nëse kihet parasysh misioni përmbyllës që ka Kur’ani. Pra, duke qenë se pas tij më nuk ka shpallje tjera nga qielli, atëherë Kur’ani ngelë absolutisht i pazëvendësueshëm. Allahu i Madhëruar duke na kujtuar këto karakteristika të përgjithshme të Kur’anit thotë: 

﴿شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِي أُنزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَبَيِّنَاتٍ مِّنَ الْهُدَىٰ وَالْفُرْقَانِ﴾

Muaji i Ramazanit është ai, në të cilin ka zbritur Kurani, që është udhërrëfyes për njerëzit, plot me shenja të qarta për rrugën e drejtë dhe dallues (i së mirës nga e keqja)...” [Bekare, 185]

﴿ وَأَنْزَلْنَا إِلَيْكَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقاً لِمَا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ الْكِتَابِ وَمُهَيْمِناً عَلَيْهِ ﴾

Ne të kemi zbritur ty (o Muhamed) Librin me të vërtetën, si përmbushës të shkrimeve të mëparshme dhe mbrojtës të tyre...” [Maide, 48]

Marrë parasysh këto veçori, Kur’ani është libër ndryshe nga librat tjerë fetarë për nga saktësia, mësimet dhe ndikimi.

Kjo hutbe në fokus ka dëshmi të cilat provojnë madhështinë e Kur’anit sipas tre fushave të përshkuara më lartë.    

 

[Kur’ani, libër hyjnor]

Kur’ani është libër të cilin Allahu ia shpalli Muhammedit a.s., nëpërmjet melekut Xhibril. Roli i Muhammedit a.s. është kumtues dhe shpjegues. Pra, Muhammedi a.s., nuk është autor i Kur’anit, siç gabimisht mendojnë disa[1]. Kur’ani, është libër në përkatësinë hyjnore të të cilit nuk ka dyshim [Bekare, 2]. Atë e shpalli Allahu duke marrë njëherësh përsipër edhe ruajtjen e tij nga çfarëdo ndryshimi a shtrembërimi.

﴿إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ

Sigurisht, Ne e kemi shpallur Kuranin dhe, sigurisht, Ne do ta ruajmë atë.” [Hixhr, 9]

Ajo që dëshmon se Kur’ani është hyjnor e jo njerëzor është përmbajtja e tij. Në Kur’an, Allahu na bën thirrje t’i referohemi kësaj përmbajtje, sepse saktësia e saj absolute dhe përsosuria e saj prej hyjnoreje dëshmojnë një gjë të tillë.

﴿أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ وَلَوْ كَانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللَّهِ لَوَجَدُوا فِيهِ اخْتِلَافًا كَثِيرًا

A nuk përsiatin ata për Kuranin! Sikur ai të mos ishte prej Allahut, do të gjenin në të shumë kundërthënie.” [Nisa, 82]

Kur’ani nuk ka mjaftuar me këtë thirrje. Për ta dëshmuar se është hyjnor dhe jo njerëzor, ka shpallur sfidë që dikush nga njerëzit ose të gjithë bashkë të angazhohen që t[ sjellin diçka të ngjashme me të, sfidë kjo që vlen deri në përfundim të kësaj dynjaje. Në Kur’an Allahu shpall këtë sfidë.

﴿فَلْيَأْتُوا بِحَدِيثٍ مِّثْلِهِ إِن كَانُوا صَادِقِينَ﴾

Atëherë le të sjellin një libër të ngjashëm me të, nëse ajo që thonë është e vërtetë!” [Tur, 34][2]

 

[Kur’ani, libri me udhëzimin më të mirë]

Veçori tjetër e Kur’anit është përmbajtja doktrinarë e tij. Mësimet e Kur’anit janë më të mirat, më të qëlluarat, më të dobishmet. Ja çfarë na mëson Allahu i Madhëruar:

﴿إِنَّ هَذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ﴾

Në të vërtetë, ky Kuran udhëzon drejt asaj që është më e mira...” [Isra, 9]

Komentuesit e Kur’anit kanë përmendur se “më e mira” e përmendur në ajet prefshin tërë atë që gjendet në Kur’an, pra të gjitha mësimet e tij janë absolutisht më të mira, sepse nuk ka gjë në këtë ejtë që na duhet e që Kur’ani nuk e ka përfshirë.

﴿مَّا فَرَّطْنَا فِي الكِتَابِ مِن شَيْءٍ

...Ne nuk kemi harruar asgjë në Librin Tonë...” [En’amë: 38] [3]

 Sa për ilustrim:

-          Kur’ani përmban konceptin më të mirë për besimin në Zot, i cili parashtrohet edhe në mënyrë logjike. P.sh. kur Zoti na mëson se nuk duhet të ketë më shumë se një Zot që qeveris me gjithësinë, na tregon se, logjikisht, prania e më shumë se një zoti, nuk mund të ndodhë sepse do të kishim dy krijues, dy urdhërues, dy ndalues, dy që japin jetë, dy që marrin jetë, gjëra këto që nuk paramendohet të ketë më shumë se një Zot, ndryshe, gjithçka do të shkatërrohej [Kur’ani: Enbija: 22]. 

-          Kur’ani përmban konceptin më të mirë sa i përket balancimit ndërmjet shpirtërores dhe materiales, fesë dhe dynjasë. Besimtari urdhërohet të falet por edhe të punojë [Kur’ani: Kasas: 77; Xhumuah: 10], të jap për të tjerët por edhe ta ruajë pasurinë [Kur’ani: Isra: 29; Furkan: 67], të hajë e të argëtohet por jo të kalojë në nivele shthurje [Kur’ani: A’rafë: 31]. 

-          Kur’ani përmban kodin më të mirë etik, i cili refuzon që besimtari të zbret në nivel të injorantëve [Kur’ani: Al Imran: 133-134; A’rafë: 199]. Përmbajtja e tij etike është ajo që Muhammedi a.s., e shpreh si mision të tij: “Unë jam dërguar për të përsosur vlerat morale.[4]

 

[Kur’ani, libër këshillimi]

Përmbajtja e Kur’anit e parashtruar me urtësi hyjnore shërben për të këshilluar njerëzit që të drejtohen në rrugën që është më e mira. Mësimet e tij janë aq të fuqishme saqë as gurët nuk mund t’i përballojnë.

﴿ لَوْ أَنْزَلْنَا هَذَا الْقُرْآنَ عَلَى جَبَلٍ لَرَأَيْتَهُ خَاشِعًا مُتَصَدِّعًا مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ ﴾

 Sikur këtë Kuran t’ia shpallnim ndonjë mali, ti do ta shihje atë (mal) të përulur dhe të copëtuar nga frika e Allahut...” [Hashr: 21]

Ky ajet, siç kanë shënuar komentuesit, është dëshmi për fuqinë ndikuese të Kur’anit, sepse është ndryshe nga fjalët tjera, nga këshillat tjera, nga rrëfimet tjera. Kur’ani pushton njeriun, e tërheq, e me stilin mahnitës e josh, me mësimet e dobishme e përfiton,  ndryshon. Dikush nga dijetarët paskësh thënë fare në fund të jetës se po të dinte në fillim për mësimet e Kur’anit dhe urtësitë e tij të panumërta, nuk do të angazhohej me asgjë tjetër. Kur’ani, që nga koha e Muhammedit a.s., e deri në kohën tonë, shumë nga ata që janë njoftuar me Kur’an, e kanë pranuar atë. Madje, edhe sipas UNESCO-s, Kur’ani është libri që më së shumti lexohet në botë.  

 

[Përfundim]

Nëse Ramazani është muaji i Kur’anit, atëherë ai meriton të jetë prioritet ynë në Ramazan, jo vetëm për ta lexuar, për shpërblim, por edhe për tu ndalur tek këshillat e porositë e tij për të marrë mësim.

Allahu na bëftë ithtarë të Kur’anit dhe na lartësoftë me të në dunja dhe ahiret!

 



[1] Edhe në të kaluarën, disa e akuzonin Muhammedin a.s. se kinse ai paskësh marrë këtë Kur’an nga të tjerët, pra mohonin atributet hyjnore të tij. Shih Kur’anin: Furkan, 4-6; Nahl, 103.

[2] Shih edhe: Bekare: 23; Hud: 13; Isra: 88.

[3] Shih edhe: Nahl: 89; Isra: 12; Merjem: 64.

[4] Hadithin e shënojnë Ahmedi, Nesaiu dhe Buhariu në Edeb el-Mufred. Albani thotë se është hadith hasen.

  RAMAZANI, MUAJ I KUR’ANIT

RAMAZANI, MUAJ I KUR’ANIT

 

[Hyrje]

Ramazani është muaji në të cilin filloi shpallja e Kur’anit, librit të cilin Allahu i Madhëruar e zgjodhi për njerëzimin si udhërrëfyes për në rrugën e cila garanton lumturinë në të dy botët. Përzgjodhi natën më të mirë, Natën e Kadrit, që ta çelë shpalljen e tij, për të na treguar se mësimet dhe mirësitë me të cilat disponon ky libër janë vërtetë të shumta dhe të pazëvendësueshme, veçmas nëse kihet parasysh misioni përmbyllës që ka Kur’ani. Pra, duke qenë se pas tij më nuk ka shpallje tjera nga qielli, atëherë Kur’ani ngelë absolutisht i pazëvendësueshëm. Allahu i Madhëruar duke na kujtuar këto karakteristika të përgjithshme të Kur’anit thotë: 

﴿شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِي أُنزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَبَيِّنَاتٍ مِّنَ الْهُدَىٰ وَالْفُرْقَانِ﴾

Muaji i Ramazanit është ai, në të cilin ka zbritur Kurani, që është udhërrëfyes për njerëzit, plot me shenja të qarta për rrugën e drejtë dhe dallues (i së mirës nga e keqja)...” [Bekare, 185]

﴿ وَأَنْزَلْنَا إِلَيْكَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقاً لِمَا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ الْكِتَابِ وَمُهَيْمِناً عَلَيْهِ ﴾

Ne të kemi zbritur ty (o Muhamed) Librin me të vërtetën, si përmbushës të shkrimeve të mëparshme dhe mbrojtës të tyre...” [Maide, 48]

Marrë parasysh këto veçori, Kur’ani është libër ndryshe nga librat tjerë fetarë për nga saktësia, mësimet dhe ndikimi.

Kjo hutbe në fokus ka dëshmi të cilat provojnë madhështinë e Kur’anit sipas tre fushave të përshkuara më lartë.    

 

[Kur’ani, libër hyjnor]

Kur’ani është libër të cilin Allahu ia shpalli Muhammedit a.s., nëpërmjet melekut Xhibril. Roli i Muhammedit a.s. është kumtues dhe shpjegues. Pra, Muhammedi a.s., nuk është autor i Kur’anit, siç gabimisht mendojnë disa[1]. Kur’ani, është libër në përkatësinë hyjnore të të cilit nuk ka dyshim [Bekare, 2]. Atë e shpalli Allahu duke marrë njëherësh përsipër edhe ruajtjen e tij nga çfarëdo ndryshimi a shtrembërimi.

﴿إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ

Sigurisht, Ne e kemi shpallur Kuranin dhe, sigurisht, Ne do ta ruajmë atë.” [Hixhr, 9]

Ajo që dëshmon se Kur’ani është hyjnor e jo njerëzor është përmbajtja e tij. Në Kur’an, Allahu na bën thirrje t’i referohemi kësaj përmbajtje, sepse saktësia e saj absolute dhe përsosuria e saj prej hyjnoreje dëshmojnë një gjë të tillë.

﴿أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ وَلَوْ كَانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللَّهِ لَوَجَدُوا فِيهِ اخْتِلَافًا كَثِيرًا

A nuk përsiatin ata për Kuranin! Sikur ai të mos ishte prej Allahut, do të gjenin në të shumë kundërthënie.” [Nisa, 82]

Kur’ani nuk ka mjaftuar me këtë thirrje. Për ta dëshmuar se është hyjnor dhe jo njerëzor, ka shpallur sfidë që dikush nga njerëzit ose të gjithë bashkë të angazhohen që t[ sjellin diçka të ngjashme me të, sfidë kjo që vlen deri në përfundim të kësaj dynjaje. Në Kur’an Allahu shpall këtë sfidë.

﴿فَلْيَأْتُوا بِحَدِيثٍ مِّثْلِهِ إِن كَانُوا صَادِقِينَ﴾

Atëherë le të sjellin një libër të ngjashëm me të, nëse ajo që thonë është e vërtetë!” [Tur, 34][2]

 

[Kur’ani, libri me udhëzimin më të mirë]

Veçori tjetër e Kur’anit është përmbajtja doktrinarë e tij. Mësimet e Kur’anit janë më të mirat, më të qëlluarat, më të dobishmet. Ja çfarë na mëson Allahu i Madhëruar:

﴿إِنَّ هَذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ﴾

Në të vërtetë, ky Kuran udhëzon drejt asaj që është më e mira...” [Isra, 9]

Komentuesit e Kur’anit kanë përmendur se “më e mira” e përmendur në ajet prefshin tërë atë që gjendet në Kur’an, pra të gjitha mësimet e tij janë absolutisht më të mira, sepse nuk ka gjë në këtë ejtë që na duhet e që Kur’ani nuk e ka përfshirë.

﴿مَّا فَرَّطْنَا فِي الكِتَابِ مِن شَيْءٍ

...Ne nuk kemi harruar asgjë në Librin Tonë...” [En’amë: 38] [3]

 Sa për ilustrim:

-          Kur’ani përmban konceptin më të mirë për besimin në Zot, i cili parashtrohet edhe në mënyrë logjike. P.sh. kur Zoti na mëson se nuk duhet të ketë më shumë se një Zot që qeveris me gjithësinë, na tregon se, logjikisht, prania e më shumë se një zoti, nuk mund të ndodhë sepse do të kishim dy krijues, dy urdhërues, dy ndalues, dy që japin jetë, dy që marrin jetë, gjëra këto që nuk paramendohet të ketë më shumë se një Zot, ndryshe, gjithçka do të shkatërrohej [Kur’ani: Enbija: 22]. 

-          Kur’ani përmban konceptin më të mirë sa i përket balancimit ndërmjet shpirtërores dhe materiales, fesë dhe dynjasë. Besimtari urdhërohet të falet por edhe të punojë [Kur’ani: Kasas: 77; Xhumuah: 10], të jap për të tjerët por edhe ta ruajë pasurinë [Kur’ani: Isra: 29; Furkan: 67], të hajë e të argëtohet por jo të kalojë në nivele shthurje [Kur’ani: A’rafë: 31]. 

-          Kur’ani përmban kodin më të mirë etik, i cili refuzon që besimtari të zbret në nivel të injorantëve [Kur’ani: Al Imran: 133-134; A’rafë: 199]. Përmbajtja e tij etike është ajo që Muhammedi a.s., e shpreh si mision të tij: “Unë jam dërguar për të përsosur vlerat morale.[4]

 

[Kur’ani, libër këshillimi]

Përmbajtja e Kur’anit e parashtruar me urtësi hyjnore shërben për të këshilluar njerëzit që të drejtohen në rrugën që është më e mira. Mësimet e tij janë aq të fuqishme saqë as gurët nuk mund t’i përballojnë.

﴿ لَوْ أَنْزَلْنَا هَذَا الْقُرْآنَ عَلَى جَبَلٍ لَرَأَيْتَهُ خَاشِعًا مُتَصَدِّعًا مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ ﴾

 Sikur këtë Kuran t’ia shpallnim ndonjë mali, ti do ta shihje atë (mal) të përulur dhe të copëtuar nga frika e Allahut...” [Hashr: 21]

Ky ajet, siç kanë shënuar komentuesit, është dëshmi për fuqinë ndikuese të Kur’anit, sepse është ndryshe nga fjalët tjera, nga këshillat tjera, nga rrëfimet tjera. Kur’ani pushton njeriun, e tërheq, e me stilin mahnitës e josh, me mësimet e dobishme e përfiton,  ndryshon. Dikush nga dijetarët paskësh thënë fare në fund të jetës se po të dinte në fillim për mësimet e Kur’anit dhe urtësitë e tij të panumërta, nuk do të angazhohej me asgjë tjetër. Kur’ani, që nga koha e Muhammedit a.s., e deri në kohën tonë, shumë nga ata që janë njoftuar me Kur’an, e kanë pranuar atë. Madje, edhe sipas UNESCO-s, Kur’ani është libri që më së shumti lexohet në botë.  

 

[Përfundim]

Nëse Ramazani është muaji i Kur’anit, atëherë ai meriton të jetë prioritet ynë në Ramazan, jo vetëm për ta lexuar, për shpërblim, por edhe për tu ndalur tek këshillat e porositë e tij për të marrë mësim.

Allahu na bëftë ithtarë të Kur’anit dhe na lartësoftë me të në dunja dhe ahiret!

 



[1] Edhe në të kaluarën, disa e akuzonin Muhammedin a.s. se kinse ai paskësh marrë këtë Kur’an nga të tjerët, pra mohonin atributet hyjnore të tij. Shih Kur’anin: Furkan, 4-6; Nahl, 103.

[2] Shih edhe: Bekare: 23; Hud: 13; Isra: 88.

[3] Shih edhe: Nahl: 89; Isra: 12; Merjem: 64.

[4] Hadithin e shënojnë Ahmedi, Nesaiu dhe Buhariu në Edeb el-Mufred. Albani thotë se është hadith hasen.

  URTËSI DHE SEKRETE TË AGJËRIMIT

[Hyrje]

Jemi në xhumanë e parë të muajit Ramazan, këtij muaji të dalluar për mirësitë, mësimet dhe urtësitë e shumta që ka. Ramazani, si çdo adhurim tjetër, në vete fsheh urtësi, njohja me të cilat na motivon për të agjëruar me dashuri dhe kënaqësi. Ramazani, nëse vështrohet thellësisht, është shkollë e veçantë edukimi, e cila besimtarin brenda një muaj arrin ta formojë shpirtërisht dhe përgatitë fizikisht për sprovat e jetës.

Kjo hutbe në fokus ka disa prej leksioneve dhe mësimeve më të rëndësishme të Ramazanit.

[Çiltërsia e raporteve me Zotin]

Agjërimi nuk është thjesht detyrim fetar. Mënyra e kërkuar e manifestimit të tij, duke hequr dorë jo vetëm nga ushqimi dhe pijet por edhe nga çdo gjë tjetër që mund të zymtojë lidhjet me Zotin. Nga këtu, agjërimi është rrugë drejt realizimit të devotshmërisë me botëkuptimet më të larta. Allahu thotë në Kur’an:

ياأَيُّهَا الَّذِينَ ءامَنُواْ كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ

O ju që besuat, agjërimi u është bërë obligim sikurse që ishte obligim edhe i atyre që ishin para jush, kështu që të bëheni të devotshëm.” [Bekare, 183]

Agjërimi realizon me sukses këtë objektivë për shkak se, siç thotë një dijetar mysliman, Vahidiu: “besimtari heq dorë nga gjërat që i lakmon nefsi.” Me këtë, besimtari dëshmon se timonin e shpirtit të tij e ka në dorë ai, jo epshet. Ebu Mudhafer Sem’ani këtë funksion të agjërimit e konsideron si një forcë e cila shtyp epshet dhe i vë ato nën kontrolle. Këto kuptime janë të bazuara në hadithin e Pejgamberit a.s., në të cilin qëndron: “Allahu ka thënë: Secila vepër e njeriut është për të, përveç agjërimit, i cili është për Mua dhe Unë shpërblej për të. Besimtari i braktisë ushqimin, pijen dhe epshin për hir Timin…” (Hadithin e shënojnë Buhariu dhe Muslimi)

[Formësimi moral]

Funksion i agjërimit është shumëdimensional. Edukimi i tij përfshin më shumë se fushën e shpirtit. Agjërimi është edhe edukim moral dhe shoqëror. Agjërimi synon ta nxjerr besimtarin sa më të përsosur në vlera dhe tipare. Dijetari Ibn el-Kajjimi ka thënë: “Ai që shoqërohet me agjëruesin do të përfitojë prej tij dhe do të jetë i mbrojtur nga shpifja, gënjeshtra, imoraliteti dhe padrejtësia. Kjo ngase agjëruesi nuk flet fjalë që ia dëmtojnë agjërimin dhe nuk bën vepra që ia prishin atë…”

Po, disa fjalë dhe vepra mund ta ngulfasin agjërimin. Në të kaluarën disa dijetarë kanë thënë: “Përgojimi e prish agjërimin!” duke synuar me këtë zhveshjen totale të agjërimit nga shpërblimi. Nëse agjërimi nuk luan rolin e tij edukues dhe përmirësues, atëherë fakti pse kemi hequr dorë nga ushqimi dhe pija absolutisht nuk thotë asgjë. Pejgamberi a.s. ka thënë: “Ai që agjëron por nuk iu është larguar shpifjes dhe veprimit sipas saj, ai është sikur të mos ketë agjëruar fare ngase Allahu nuk ka nevojë për braktisje të ushqimit dhe pijes prej nesh.” (Hadithin e shënon Buhariu)

Disa dijetarë, duke iu referuar këtij hadithi, kanë thënë se përmbajtja nga morali dhe sjelljet e këqija duhet të jetë sikur përmbajtja nga ushqimi dhe pijet. Sahabiu i nderuar Xhabir bin Abdullahu ka thënë: “Nëse agjëron atëherë le të agjërojë me ty veshi, syri dhe gjuha jote nga gënjeshtra dhe mëkatet. Mos e shqetëso shërbëtorin, bëhu i urtë dhe i qetë gjatë agjërimit, dhe assesi, ditën kur agjëron dhe ditën kur han mos i bë të njëjta.”

[Përgjegjësia shoqërore]

Agjërimi është shkollë ku individi aftësohet për rolin dhe përgjegjësinë që ka në shoqëri. Manifestimi i agjërimit duke abstenuar nga ushqimi dhe pija është caktuar për një urtësi shoqërore. Dikush nga të parët ishte pyetur: Përse Zoti e ka bërë obligimin agjërimin (duke hequr dorë nga ushqimi dhe pija dhe jo në një formë tjetër)?, për çka kishte dhënë këtë përgjigje: “Që i pasuri ta përjetojë urinë e të mos i harrojë kurrë të varfrit.” Muhammed Reshid Rida, një dijetar mysliman me famë botërore, duke folur për këtë funksion të agjërimit thotë: “Kur agjëruesi të ndiejë uri, atëherë ai përkujton ata që gjithnjë janë të uritur, kështu që kjo ia ngjall ndjenjat e butësisë dhe mëshirës, e rrjedhimisht e bën që të ndajë lëmoshë për ta…”

[Përfundim]

Nga kjo që shpjeguam mund të nxjerrim një konkluzion se lidhja ndërmjet agjërimit dhe mësimeve të tij është kusht për tu pranuar agjërimi së pari, si ibadet, e pastaj edhe për të realizuar me sukses objektivat shpirtërore, morale dhe shoqërore.

Allahun e Madhërues e lusim të mos na privojë nga mirësitë dhe dobitë e agjërimit!

  NGRITJA E MORALIT PARA SFIDËS SË RAMAZANIT

NGRITJA E MORALIT PARA SFIDËS SË RAMAZANIT

 

Hyrje

Jemi ende në muajin Shaban, muajin që paraprin Ramazanin dhe i cili, për nga ana simbolike, ka një rëndësi të madhe. Ka qenë traditë e Pejgamberit që këtë muaj të agjërojë më shumë se muajve tjerë, si parapërgatitje fizike për agjërimin, i cili ndryshe nga adhurimet tjera kërkon sakrificë të llojit të veçantë, respektivisht abstenimin nga ushqimi dhe pija. Por, për sfida të mëdha, nuk mjaftojnë vetëm ushtrimet fizike, duhet dhe motivim. Për këtë shkak, Pejgamberi gjysmën e këtij muaji e shfrytëzonte në përgatitje fizike ndërsa gjysmën tjetër në ngritje të moralit dhe motivim. Në hadithin e saktë të transmetuar nga Ebu Hurejre qëndron se Pejgamberi ka thënë:

«إذا انتصف شعبان فلا تصوموا حتى يكون رمضان»

Kur të arrijë gjysma e muajit Shaban, lëreni agjërimin derisa të vjen Ramazani.[1]

Së këndejmi, hutbeja e kësaj xhumaje, tani që kanë mbetur edhe tre ditë deri në Ramazan, në fokus do të ketë elemente që na motivojnë për të agjëruar me vullnet dhe dashuri.

 

1.       

Nuk ka të ngjashëm me Ramazanin

Ebu Umame el-Bahilij transmeton ta ketë pyetur Pejgamberin për veprën më të mirë. Pejgamberi i tha:

«عَلَيْكَ بِالصَّوْمِ فَإِنَّهُ لاَ عِدْلَ لَهُ»

Agjëro sepse asgjë nuk është ekuivalent me të! [2]

Cili është sekreti i këtij adhurimi që e bën të jetë ndryshe nga adhurimet tjera?

Është ndikimi i tij në ndryshimin e sjelljeve tona. Agjërimi, sikur edhe adhurimet tjera, nuk janë të synuara në vete. Ato janë mjet për qëllime tjera. Kur ne agjërojmë, nuk synojmë thjesht abstenimin nga buka dhe uji, por abstenimin nga çdo gjë që, shpirtërore dhe joshpirtërore, që na pengon nga Zoti. Më qartë, Allahu duke na folur për agjërimin thotë:

﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ﴾

O besimtarë! Ju është urdhëruar agjërimi, ashtu si u ishte urdhëruar atyre para jush, që të mund të ruheni nga të këqijat.” [Kur’ani: Bekare:183]

Pra, qëllimi pse Zoti na urdhëron të agjërojmë është që të ndryshojmë fillimisht në raport me Të, duke pastruar anën shpirtërore. Në Ramazan bëhet rishikimi gjeneral i besimit. Në adhurimet tjera ndonjëherë sinqeriteti shënon regres për shkak se duam të na shohin të tjerët. P.sh. kur falemi, kemi qejf me na parë të tjerët dhe me na thënë: ky është namazli. Ndërsa në agjërim, kjo nuk ndodhë për shkak të natyrës ndryshe të tij. Për këtë shkak, agjërimi e ngre sinqeritetin në nivelet më të larta duke bërë që Allahu ta dallojë këtë vepër nga veprat tona tjera:

« كُلُّ عَمَلِ ابْنِ آدَمَ لَهُ إِلَّا الصِّيَامَ فَإِنَّهُ لِي وَأَنَا أَجْزِي بِهِ»

Çdo vepër e njeriut është për të, përveç agjërimit, që është për Mua dhe Unë shpërblej për të…[3]

Ndryshe, nëse agjërimi zhveshët nga këto elemente dalluese të tij, atëherë ai bëhet i padobishëm. Pejgamberi ka thënë:

«رب صائم حظه من صيامه الجوع والعطش»

Ndodhë që ndonjë agjërues të ketë hise nga agjërimi i tij vetëm urinë dhe etjen... [4]

Pra, Ramazanin duhet ta përjetojmë ndryshe, si një muaj në të cilin dallojmë duke u ngritur shpirtërisht dhe jo vetëm. Në Ramazan ngritja bëhet edhe moralisht dhe shoqërisht. Qasja vlerore e agjërimit ka të bëjë me menaxhimin e jetës dhe sjelljeve të besimtarit nga parimet, jo nefsi. Për ta kuptuar më qartë, do t’i referohemi një porosie të Pejgamberit për sjelljen në Ramazan.

«الصِّيَامُ جُنَّةٌ فَلَا يَرْفُثْ وَلَا يَجْهَلْ وَإِنْ امْرُؤٌ قَاتَلَهُ أَوْ شَاتَمَهُ فَلْيَقُلْ إِنِّي صَائِمٌ مَرَّتَيْنِ»

Agjërimi është mburojë, andaj (agjëruesi) le të mos flet fjalë të pahijshme dhe le të mos shfaqë injorancë. E, nëse ndokush e provokon apo shan, le të thotë -dy herë-: unë jam agjërueshëm!…[5]

Pra, arsyeja pse nuk reagon agjëruesi ndaj provokimit nuk është pse fizikisht nuk ka fuqi ta bëjë këtë, por për shkak të vlerave: jam agjërueshëm.

2.       

Ramazani dallon edhe në shpërblime. Për shkak të natyrës së tij, ai është sinonim i durimit. E nga këtu shpërblimi i tij është shpërblimi i durimit, për të cilin Allahu ka thënë:

﴿إِنَّمَا يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُم بِغَيْرِ حِسَابٍ﴾

...Vetëm ata që janë të durueshëm do të shpërblehen pa masë.” [Kur’ani: Zumer, 10]

Për këtë qëllim, Pejgamberi me rastin e ardhjes së muajit të Ramazanit, i përgëzonte besimtarët me këto, me të cilat edhe do ta përmbyllim këtë hutbe:

«أَتَاكُمْ رَمَضَانُ شَهْرٌ مُبَارَكٌ فَرَضَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ عَلَيْكُمْ صِيَامَهُ تُفْتَحُ فِيهِ أَبْوَابُ السَّمَاءِ وَتُغْلَقُ فِيهِ أَبْوَابُ الْجَحِيمِ وَتُغَلُّ فِيهِ مَرَدَةُ الشَّيَاطِينِ لِلَّهِ فِيهِ لَيْلَةٌ خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ مَنْ حُرِمَ خَيْرَهَا فَقَدْ حُرِمَ «

Ramazani iu erdh, muaj i bekuar, agjërimin e të cilit Allahu ua obligoi; në të hapen dyert e Xhennetit, mbyllen ato të Xhehennemit ndërsa djajtë e tërbuar prangosen. Në të është një natë, më me vlerë se njëmijë muaj, kush privohet prej saj, vërtet është i privuar![6]

 

Përhajr muaji i Ramazanit, Allahu na e lehtësoftë agjërimin dhe namazin, dhe na bëftë prej atyre që përfitojnë nga mësimet dhe të mirat e këtij muaji të bekuar!

 

 

 

 

 



[1] Albani, Sahih el-xhami, nr. 367.

[2] Hadithin e shënojnë Imam Ahmedi, Nesaiu dhe Bejhakiu. 

[3] Hadithin e shënon Buhariu në Sahih.  

[4] Albani në Sahih el-Xhami, nr.3488, e ka cilësuar të saktë.

[5] Hadithin e shënon Buhariu në Sahih.

[6] Transmeton Nesaiu ndërsa Albani e ka cilësuar të saktë.

  NDËRMJET DY PYJEVE – DRITËZ DREJT MENDIMIT TË SHËNDOSHË

Një fabrikë për përpunimin e drurit kishte aplikuar për një tender për të blerë drunjtë e një prej pyjeve të qytetit. Organet përkatëse ishin pajtuar por me kushtin që gjithçka të kryhej brenda vetëm tre ditëve. Pra, fabrika kishte para këtë afat kohor të shkurtër që zbehi goxha shumë gëzimin për fitimin e tenderit. Menaxhmenti i fabrikës, ditën kur do të fillonin me prerjen e druve, tuboi punëtorët dhe mbajti një falim motivues para tyre.

Image result for forest man cutting
Drejtori i nxiste që të prenin sa më shumë dru duke ua kujtuar se pas tre ditëve do t’iu hiqej e drejta për të prerë. Filluan me vullnet të madh. Drejtori ishte bashkë me punëtorët për t’i motivuar. Pas pak njëri nga punëtorët bërtiste të ndaleshin por drejtori iu thoshte punëtorëve që ta injoronin thirrjen e tij. Mendonte sikur ai kishte për qëllim pushimin. Punëtori prapë bërtiti me zë të lartë: ndaluni sepse jemi në pyll të gabuar. Nuk është ky pylli që kemi leje për të prerë dru në të.    

 

Mbaje mend, lexues i dashur: suksesi nënkupton ta bësh veprën e duhur e jo të bësh veprat sipas mënyrës së duhur.

 

Shkrepje: Egoja pozitive nënkupton të shkrihesh me të tjerët. Angazhimi për plotësimin e nevojave të të tjerëve është mjeti më i mirë për tua fituar respektin, dashurinë dhe nderimin. E kur kjo do të ndodhë, do të jesh i çliruar nga të gjitha presionet dhe trysnitë ose thënë më mirë do të fitosh lirinë tënde të pushtuar nga egocentrizmi.    

VIDEOS / YOUTUBE
Riperteritja e Imanit Devotshmeria synim kryesor i agjerimit Vlera e kohes Monumente besimi ne agjerim
AUDIO / FOTO

Biografia Artikuj Media Libraria Dosje Problematika
bashkëkohore
Opinione dhe
reagime
Studime dhe
hulumtime
Kontakt
  Akide Video Libra Ramazani   Opinione Fetare  
  Islam Audio Recensione librash Haxhi   Reagime Shkencore  
  Tefsir Foto            
  Hadith              
  Dave              
  Histori islame              
  Orientalizem              
  Kulture dhe civilizim              
  Avancim personal              
  Hutbe              
  Tregime              

Të gjitha të drejtat e rezervuara - 2013