Biografia Artikuj Media Libraria Dosje Problematika bashkëkohore Opinione dhe reagime Studime dhe hulumtime Kontakt
  Rri n’shpi, mos i dëmto të tjerët

Rri n’shpi, mos i dëmto të tjerët

 

Thirrjeve të autoriteteve për të qëndruar në shtëpi jo të gjithë i janë përgjigjur sa duhet. Tashmë na është bërë e qartë se mbrojtja nga virusi varet prej nesh: nëse i përmbahemi udhëzimeve për pastërti dhe qëndrim në shtëpi, mund ta kalojmë këtë sfidë me më pak pasoja. Ndryshe, shpërfillja e udhëzimeve duke mos u kujdesur për pastërtinë dhe duke dalë jashtë shtëpisë mund të na kushtojë shumë, jo si individë, por si shoqëri. Virusi mjafton ta godet një njeri e më pas të përhapet.

Këtë çështje pata dëshirë ta trajtojë edhe nga ana fetare. Dëmtimi i të tjerëve duke dëmtuar të tjerët më pas konsiderohet shpërfillje edhe e porosive fetare. Qëndrimi në shtëpi dhe largimi nga çdo gjë që mund t’i dëmtojë të tjerët është këshillë profetike. Madje, ajo trajtohet në një formë tejet interesante. Besimtari me etikë dhe moral të këtillë konsiderohet prej atyre që japin lëmoshë për vetveten.

Në hadithin e shënuar n koleksionet e Buhariut (2518) dhe Muslimi (84, teksti është i Muslimit) qëndron se Ebu Dherri r.a., e paskësh pyetur Muhammedin a.s.:

Cila vepër është më e mira?

Tha: Besimi në Allahun dhe xhihadi në rrugën e Tij!

Cilët skllevër janë më të mirët (për tu liruar)?

Tha: Ata që kanë çmimin më të shtrenjtë dhe që kanë vlerën më të madhe tek pronarët e tyre?

Po çfarë nëse nuk kam mundësi ta bëj këtë?- e pyeta.

Tha: Atëherë ndihmo një zejtar ose puno për dikë që nuk di të punojë!

O i Dërguari i Allahut, po çfarë nëse nuk kam mundësi për disa punë?- e pyeta.

Tha:  

تَكُفُّ شَرَّكَ عَنِ النَّاسِ فإنَّها صَدَقَةٌ مِنْكَ علَى نَفْسِكَ

Mos ju bëj keq njerëzve sepse kjo është lëmoshë e jotja për veten tënde.”

Pra, pamundësia për të bërë mirë, kërkon detyrimisht shmangien e çfarëdo veprimi që mund t’i dëmtojë njerëzit. Braktisja e të keqes të këtë hadith, siç kanë thënë dijetarët, nënkupton çdo të keqe fjalë apo vepër qoftë.

Përkthyer me gjuhën e gjendjes aktuale: Nëse nuk je jashtë në detyrë për të shëruar të prekurit ose për të kontribuar në parandalimin e kësaj sëmundje, atëherë kursejnë njerëzit nga të këqijat: mos dil, sepse dalja nuk të dëmton vetëm ty por edhe të tjerët.    

Siç kanë shpjeguar dijetarët, kjo është më e pakta që mund të bëjmë për shoqërinë, pra t’i kursejmë nga dëmtimi. Ndryshe, nëse i dëmton njerëzit, atëherë ti ngarkohesh me mëkate, dhe kështu e dëmton edhe veten tënde.

Allahu xh.sh., na mundësoftë ta kalojmë bashkërisht lehtë e më lehtë këtë fatkeqësi!

  TRE MËSIME ME RËNDËSI NGA HIXHRETI

Hixhreti është një ndër ngjarjet madhore në historinë islame dhe jo vetëm. Kalimi i Muhammedit a.s., nga Mekka në Medinë, paraqet një kapitull të ri për njerëzimin mbarë. Dijetarët myslimanë e kanë trajtuar me seriozitet të madh, jo vetëm brenda për brenda librave të Sires, por edhe në punim të veçanta. Kjo për shkak të mësimeve dhe porosive të mëdha që fshihen në këtë ndodhi dhe të cilat nuk targetojnë vetëm individin por edhe shoqërinë.

Në këtë hutbe do të paraqesim tre mësime të cilat skicojnë personalitetin dhe vlerat e besimtarit.

Vepra imazh dallues i këtij ymeti

Përse myslimanët përzgjodhën hixhretin si ndodhi për ta shkruar historinë e tyre sipas saj dhe jo për shembull lindjen e Pejgamberit Muhammed a.s., siç vepruan më parë Ithtarët e Librit (të krishterët) me lindjen e Isait a.s.?

Ku qëndron sekreti dhe mesazhi i kësaj përzgjedhje?

Në Kur’an, Allahu xh.sh., duke folur për Xhaminë e Kubasë, thotë:

﴿لَا تَقُمۡ فِیهِ أَبَدࣰاۚ لَّمَسۡجِدٌ أُسِّسَ عَلَى ٱلتَّقۡوَىٰ مِنۡ أَوَّلِ یَوۡمٍ أَحَقُّ أَن تَقُومَ فِیهِۚ ﴾ [التوبة ١٠٨]

Ti në atë kurrë mos bënë namaz. E, xhamia – themelet e së cilës iu vunë që në ditën e parë, në të mirën e Allahut, me të vërtetë, meriton që të bësh namaz në të...” (Teube: 108)

Pra, po i thotë Muhammedit a.s., që të mos falet në xhaminë e hipokritëve sepse ajo i shërben të keqes, përkundrazi të falet në xhaminë e mirë, xhaminë e Kubasë të ngritur mbi themelet e devotshmërisë që nga dita e parë. Pra, në ajet përmendet dita e parë, nga e cila dijetari andaluzian Suhejli ka kuptuar se bëhet fjalë për diçka më shumë se thjesht një ditë. Është dita e krenarisë së Islamit andaj edhe përzgjedhja e kësaj dite nga Sahabet, respektivisht Omeri r.a., është e saktë. Përzgjedhja e tyre përputhet me këtë tekst kur’anor[1].

Kjo mbase ka bërë dijetarin e ditëve tona, Abdul Aziz Tarifin[2], të konstatojë se, arsyeja pse është përzgjedhur hixhreti e jo lindja e Muhammedit a.s.,  është sepse ne jemi ymet që nuk shenjtërojmë kohën por punën. Ajo që na dallon neve nga të tjerët është përkushtimi për punën dhe vlerësimi sipas saj.

Për këtë qëllim, Hixhreti, paraqet sakrificën për kauzë, për vlera, për punë.

 

Rëndësia e kauzës

Pejgamberi a.s., e donte Mekkën dhe ishte emocionalisht shumë i lidhur me të. Vendlindja e tij, shtëpia e parë në tokë, vendi më i bekuar, megjithëkëtë, kur këto gjëra u ndeshën me kauzën për të cilën ishte dërguar, sakrifikoi me to për hir të kauzës. Ishte në fakt një dukuri shoqërore që nuk kishte filluar me të dhe as që do të mbaronte me të. Duke qenë ende në ditët e para të shpalljes, Vereka b. Neufeli, e kishte paralajmëruar se tiranët, agresorët, zullumqarët, do ta nxirrnin me dhunë nga Mekka, ashtu siç ishin nxjerrë më parë të tjerët nga vendet e tyre.

Hixhreti nuk është thjesht migrim por migrim për kauzë. Liria për ta adhuruar Zotin dhe për ta manifestuar besimin e ka shtyrë që të migrojë. Muhammedi a.s., ua dëshmoi të gjithëve se kauza e tij nuk ishte për interesa personale, për çka edhe refuzoi çdo ofertë që i vinte në këmbim të braktisjes së misionit. Ua bëri të qartë se vetëm vdekja do ta ndalonte nga kjo punë...

Pas plot 13 vite angazhim, mund, sakrifica, tortura dhe maltretime nga idhujtarët, çështja kishte rritur në një pikë kritike: idhujtarët unanimisht kishin vendosur ta mbysnin Muhammedin a.s., andaj, me urdhër hyjnor, e lëshoi Mekkën dhe u nis për në Medinë..

Ndryshe, nëse hixhretit i mungon elementi i kauzës së mirëfilltë, nuk është hixhret. Muhammedi a.s., foli për dikë që kishte bërë Hixhreti për tu martuar me një grua, pra jo për kauzën e besimit, andaj i tregoi se ai nuk kishte shpërblimin e hixhretit.

Braktisja e mëkati si hixhret i vërtetë  

Hixhreti rëndom nënkupton largimin fizik nga një vend në tjetrin. Muhaxhir është ai që braktis vendin e vet për të jetuar në një vend tjetër. Por nuk është vetëm ky dimension i hixhretit. Hixhreti nënkupton dhe largimin shpirtëror. Muhammedi a.s., siç qëndron në Sahihun e Buhariut (10; 6484), ka thënë:

وَالْمُهَاجِرُ مَنْ هَجَرَ مَا نَهَى اللَّهُ عَنْهُ

“...Muhaxhir është ai që braktisë atë që Allahu e ka ndaluar.

Përmbyllje

Ngjarjet islame janë më të rëndësishëm se të tkurren në data ceremoniale. Ajo që neve na duhet sot është që të marrim shkas hixhretin dhe t’i japim vetes sonë vlerë, duke dëshmuar se jemi njerëz të virtyteve, kauzave, se kemi dinjitet dhe krenari të cilën nuk e shesim për asgjë. Po kështu duhet të dëshmojmë edhe anën praktike, respektivisht largimin nga mëkatet, si formë e hixhretit të përditshëm.

[1] Shih: Suhejli, Err-rreudu el-unuf, Bejrut: Dar ihjai etturath el-arabij, 4/155-156.

[2] https://twasul.info/40480/

  LËVDATAT E ARMIKUT JANË THIKË PAS SHPINE

Rrëfime për mësim:

 

LËVDATAT E ARMIKUT JANË THIKË PAS SHPINE

 

Metodat që armiqtë përzgjedhin për ta rrëzuar dikë janë nga më të ndryshmet. Komplotet që ata thurin ndonjëherë janë të atilla që vetëm mendjet e ndritura mund t’i dekodojnë. Një nga ato mënyra është dhe shprehja e lëvdatave dhe fjalëve miradije. Zaten, të parët tanë kanë thënë: Ke kujdes nga ai që t’i rreh krahët sepse ta bën gropën pas shpine!

Në librat e historisë rrëfehet një ngjarje interesante nga jeta e dijetarit të madh, Sha’biut (16-87 / 637-721). Sha’biu i përket gjeneratës së dytë, tabiinëve, dhe, siç rrëfen për vete, ka takuar hiç më pak se pesëqind shokë të Pejgamberit a.s. ka jetuar në kohën e sundimtarit Abdul Melik bin Mervan  (26-86 / 646-705) me të cilin kishte edhe lidhje të forta shoqërore. Halifeja e kishte dërguar me disa shkresa tek mbreti romak, i cili ishte mahnitur nga dija e Sha’biut andaj kishte dashur që një i tillë të mos jetë në mesin e myslimanëve. Mënyra që ai kishte përzgjedhur djallëzore. Dëshironte që Sha’biu të ishte viktimë e mikut të tij të madh, Halifes.

Sha’biu rrëfen: Duke qenë në pallat, ai më pyeste ndërsa unë i përgjigjesha në çdo gjë. Ka qenë praktikë që emisarët të mos qëndrojnë gjatë ndërsa mbreti romak mua më ndali për një kohë të gjatë. Dikur u mërzita andaj kërkova të kthehem në vendin tim. Kur desha të kthehem, mbreto romak më pyeti:

A je ti pjesëtar i familjes mbretërore?

Jo, jam thjesht një qytetar- iu përgjigja.

I pëshpëriti dikujt diçka dhe nuk vonoi gjatë e ia sollën një copë letre në të cilën shkroi diçka.

Kur t’ia dorëzosh mbretit tënd letrat, dorëzoja edhe këtë!- më tha.

Kur u ktheva, ia dorëzova Abdul Melikut letrat ndërsa këtë të fundit kisha harruar t’ia dorëzojë. Me të bërë gati të largohem nga pallati, mu kujtua, andaj u ktheva dhe ia dorëzova. E hapi dhe e lexoi.

Para se ta dorëzonte letrën, a të tha ndonjë gjë?- më pyeti Abdul Meliku.

Po, iu përgjigja dhe i tregova për fjalët që mi kishte thënë.

Duke u bërë gati për ta lëshuar pallatin, kërkuan të kthehesha prapë dhe kur dola para Halifes, më pyeti:

A e di se çfarë ka të shkruar në letër?

Jo- iu përgjigja.

Merre dhe lexoje – më tha.

E mora kur ja në të shkruante: “Më çudit një popull që ka një njeri të këtillë ndërsa pushtetin ia japin dikujt tjetër!”

Për Allahun, po ta dija përmbajtjen e saj, nuk do ta sillja! Ai e ka shprehur këtë përshtypje për mua pa të parë ty (ndryshe nuk do ta thoshte, do të bindej në personalitetin dhe aftësinë tënde)– i thashë Halifes.

A e di përse e ka shkruar?- më pyeti Halifeja.

Jo- i thashë.

Ai ka dashur të provokojë xhelozinë time dhe të më nxit kundër teje që të heq qafe - i tha Halifeja.

Këto fjalë i shkuan mbretit romak, i cili tha: Po, atë e kam pasur për qëllim.

 

 

Ibn Hal-likan, Vefejat el-a'jan ve enbau ebnai ez-zeman, ver. Dr. IHsan Abbas, (Bejrut: Dar Sadir, pv.b.), 3/13; Ibn Imad, shedherat edh-dheheb fi ahbari men dhehebe, (Damask: Dar Ibn Kethir, 1988) 2/26; Rexheb Mahmud Ibrahim Behit, A'lam el-Kudat, (Kajro: Mektebetu kunuz el-ma'rife, 2011), f. 69-70.

  DITËT E DHUL HIXHES NË KOHË PANDEMIE

Jemi në ditët më të mira të vitit. Dhjetët ditët e para të muajit dhul hixhe konsiderohen ditët më të mira të vitit. Allahu xh.sh., është betuar në këto ditë, duke aluduar kështu në vlerën e tyre.

﴿وَالْفَجْرِ، وَلَيَالٍ عَشْرٍ﴾

Pasha agimin! 2. Pasha dhjetë netët!” (el-Fexhr, 1-2)

Pejgamberi a.s., ka thënë:

«ما من أيَّامٍ العملُ الصَّالحُ فيهنَّ أحبُّ إلى اللهِ من هذه الأيَّامِ العشرِ . فقالوا : يا رسولَ اللهِ ، ولا الجهادُ في سبيلِ اللهِ ؟ ، فقال رسولُ اللهِ ﷺ : ولا الجهادُ في سبيلِ اللهِ إلَّا رجلٌ خرج بنفسِه ومالِه فلم يرجِعْ من ذلك بشيءٍ»

Nuk ka ditë ku punët e mira janë më të dashura tek Allahu sesa këto ditë, dhjetë ditët e Dhul Hixhxhes, i thanë: As xhihadi, o i Dërguari i Allahut? Tha: As xhihadi, pos atij i cili ka dalë vetë dhe me pasurinë e tij në rrugë të Allahut dhe nuk është kthyer me gjë.” (Transmeton Buhariu)

Këto ditë janë të këtilla për shkak të disa karakteristikave që Allahu xh.sh., ua ka dhënë, si:

-         në to është Dita e Arafatit

-         janë ditë në të cilat kryhet haxhillëku

-         ditë në të cilat theret kurbani

Këtu qëndron arsyeja pse besimtarë nga e gjitha bota mësyjnë vendet e shenjta në këto ditë. Duan që të fitojnë sa më shumë shpërblime.

Por, si t’ia bëjmë këtë vit, që u pamundësua shkuarja në vendet e shenjta për shkak të pandemisë?

A e zbeh kjo gjendje vlerën e këtij muaji dhe këtyre ditëve?

A privohemi ne si besimtarë nga mëshira dhe falja e Allahut xh.sh., për shkak të pamundësisë së qëndrimit në Arafat, kryerjes së haxhit, therjes së kurbanit?

Ibën Rexhebi, një prej dijetarëve të njohur, ka ofruar një përgjigje në formë të këshillës, e cila është dhe temë e kësaj hutbeje.

 

Kush nuk ka mundur të qëndrojë në Arafat

le të qëndrojë në kufijtë e Allahut që e njeh

Kush nuk ka mundur ta kalojë natën në Muzdelife

le ta kalojë në adhurim për Allahun që ta afrojë dhe pranë ta ketë

Kush nuk mund ta ther kurbanin në Mina

le ta ther epshin e tij, që të arrijë qëllimet

Kush nuk mund të arrijë në Qabe, për shkak se e ka larg

le ta synojë Allahun, të Cilin më afër se damarin e qafës e ka![1]

 

Rëndësia e këtyre këshillave qëndron në faktin se ato fenë e nxjerrin nga formalitet në rregulla dhe parime, të cilat na shërbejnë çdoherë, në çdo vend dhe kohë.

1)     Esenca e devotshmërisë

Pamundësia për të qëndruar në Arafat, në atë vend ku zbret mëshira e Allahut, nuk duhet të nënkuptojë lirinë për të vepruar çfarëdo. Kjo për arsye se devotshmëria nuk përcaktohet sipas qëndrimit në vende por sipas parimeve. Pejgamberi a.s., ka ofruar një parim se si të jemi të devotshëm dhe adhurues të sinqertë, ka thënë:

«اتقِ المحارِمَ تكنْ أعْبَدَ الناسِ»

Ruaju nga haramet, je adhuruesi më i madh!”[2]

 Ruajtja nga haramet e ka rëndësinë e vet pasi që konsiderohet prej veprave që dijetarët e klasifikojnë si lutje me vepër. Ka lutje që i themi verbalisht dhe të tjera tekstualisht. Bërja e veprave të mira është prej llojit që përmendëm dhe që ka rëndësi të madhe sepse tregon gjendjen tonë të vërtetë. Për këtë shkak, Allahu për ata që i largohen harameve, ka paraparë zgjidhje.

﴿وَمَن يَتَّقِ اللَّـهَ يَجْعَل لَّهُ مَخْرَجًا ﴿٢﴾ وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ ۚ﴾

“...e kush iu përmbahet dispozitave të Allahut, atij Ai i hap rrugë, (2) dhe e furnizon atë prej nga nuk kujton fare...” [Kur’ani: Talak: 2-3]

Pastaj, pamundësia për të qëndruar në Arafat nuk na privon nga shpërblimi i agjërimit të kësaj dite. Pejgamberi a.s., ka thënë:

»صيام يوم عرفة، أحتسب على الله أن يكفر السنة التي قبله، والسـنة التي بعده»

Llogaris në Allahun se agjërimi i Ditës së Arafatit i fal mëkatet e vitit para dhe pas saj. [3]

 

2)     Adhurimi dhe rëndësia e tij (sexhdeja)

Qëndrimi në pika të caktuara gjatë kryerjes së ritualeve të haxhillëkut ka rëndësinë e vete dhe në faljen e mëkateve. Pamundësia për të qenë në Muzdelife, nuk na pengon që të jemi pranë Allahut. Në sexhde e kemi Allahun më afër se në Muzdelife. Pejgamberi a.s., ka thënë:  

» أَقْرَبُ ما يَكونُ العَبْدُ مِن رَبِّهِ، وهو ساجِدٌ، فأكْثِرُوا الدُّعاءَ»

Besimtari më së afërmi Allahut është duke qenë në sexhde, andaj shpeshtojeni duanë! [4]

 

3)     Shmangia nga rrugët që çojnë në lajthitje

Therja e kurbanit është më shumë se simbolikë. Është një ritual me mësime të shumta. Allahu xh.sh., na ka treguar se është devotshmëria jonë ajo që shkon tek Allahu, jo mishi dhe gjaku i kurbanit (Kur’ani: Haxh: 37). Andaj ajo që duhet të veprojmë është që duke e therur kurbanin, ta therim edhe epshin, ta heqim qafe atë që na shmang nga Allahu. Të jemi tërësisht të Allahut, ashtu siç Ai na mëson në Kur’an:

﴿ قُلْ إِنَّ صَلاَتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ﴾

Thuaj: “Namazi im, kurbani im, jeta ime dhe vdekja ime janë thjesht për Allahun, Zotin e botëve.” [Kur’ani: En’amë: 162]

Kjo është esenca e porosisë së Ibën Rexhebit.

 

4)     Lutja dhe përgjërimi

Nëse disa gjëra fizikisht na ndajnë, si qëndrimi tani në Qabe, atëherë të kujtojmë se afërsia jonë me Allahun nuk diktohet detyrimisht vetëm nga vende të caktuara. E përmendëm sexhden më parë dhe lutjen në të. Duaja është mjeti që na lidh drejtpërdrejt me Allahun xh.sh.

﴿وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي وَلْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ﴾

Kur robërit e Mi (besimtarë) të pyesin për Mua, (thuaju se) Unë jam afër, i përgjigjem lutjeve të lutësit, kur ai më lutet Mua. Prandaj, le t’i përgjigjen thirrjes Sime dhe le të më besojnë Mua, për të qenë në rrugë të drejtë.” [Kur’ani: Bekare: 186]

Nëse duaja është e këtillë, atëherë njeriu që e lëshon këtë mundësi konsiderohet më i dobëti. Muhammedi a.s., ka thënë:

»أعجَزُ النَّاسِ من عجزَ عَنِ الدُّعاءِ«

Më i dobëti në mesin e njerëzve është ai që nuk mund të bëjë dua...![5]

 

Përmbledhje

Nëse duam të jemi afër Allahut dhe ta gëzojmë mëshirën dhe faljen e Tij çdoherë, atëherë le të kujtojmë se këtë mund ta arrijmë nëpërmjet katër gjërave:

1)     Devotshmëria

2)     Adhurimi

3)     Shmangia nga epshet, dhe

4)     Lutja.



[1] Ibën Rexheb el-Hanbelij, Letaif el-mearif, (Damask: Dar Ibn Kethir, 1999), f. 499.

[2] Hadithin e shënon Tirmidhiu në Sunen, ndërsa Albani në Essilsiletu essahihah, nr. 930, e konsideron hadith hasen.

[3] Hadithin e shënon Imam Muslimi.

[4] Hadithin e shënon Imam Muslimi.

[5] Hadith autentik. Shih: Sahih el-xhami, 1044.

  THËNIE TË ÇMUARA NGA MUSTAFA SIBAI

Sikur ta shikoje botën me syrin e shpresës dhe optimizmit, do ta shihje bukurinë në çdo cep të saj.

Nëse të është dhënë nga Allahu një shkathtësi a talent që të tjerët nuk e kanë, atëherë mos e shkatërro atë duke shfaqur mendjemadhësi dhe përbuzje ndaj të tjerëve.

Po të mos ishte dhimbja, sëmundja do të ishte pushim që do të na e bënte të dashur përtacinë. Po të mos ishte sëmundja, shëndeti do të rrëmbente impulset më të bukura të mëshirës tek njeriu. Po të mos ishte shëndeti, njeriu nuk do të mund të kryente obligimet dhe as të nxitonte në punë të mira dhe fisnike. E po të mos ishin obligimet dhe punët fisnike, ekzistenca e njeriut nuk do të kishte kuptim.   

Tregues i moralit të lartë është që në shtëpi të kesh sjelljet më të mira.

Nëse je duke ecur në një rrugë të shtruar, para se të mburresh se ke tejkaluar bashkudhëtarin tënd, mos harro të përkujtosh meritat e atyre që janë lodhur para teje në shtrimin e saj, pa të cilët ti nuk do të mund ta përshkoje atë.

Pushteti i të vërtetës për një orë mund të shkatërrojë atë që e kota ka realizuar ndër vite.

Hipokriti është njeriu që nënvlerëson veten për aq sa mbivlerëson interesin dhe përfitimin.  

Do të justifikohet para Allahut ai që ka urdhëruar për të mirë dhe ka ndaluar nga e keqja edhe nëse nuk e ka marrë fjalën e tij askush.

Gjithësia është libri i madh i palosur prej të cilit shkencëtarë kanë lexuar vetëm disa fjali.

Bukuria e jetës është të pajtosh me atë që ke.

Mos ia beso sekretin tënd një gënjeshtari.

Mos ia beso pasurinë tënd një lakmitari.

Mos ia beso dijen tënde një të padituri.

Mos ia beso fenë tënde një mashtruesi.

Pavarësisht se sa shumë dhimbje mund të kesh, prapë mirësitë tjera me të cilat disponon janë kapital i mjaftueshëm për ë bërë një jetë të lumtur.

Mos iu anko askujt përpos vëllait të sinqertë dhe fisnikut ngushëllues sepse ankesa është moment përulje që mund ta keqpërdorë armiku i përbetuar apo ziliqari zemërzi. E po pate mundësi të mos i ankohesh askujt tjetër pos Allahut, Mëshiruesit Mëshirëplotë, bëje!

 

Burimi:  https://www.thaqfya.com/best-sayings-mustafa-sibai/
VIDEOS / YOUTUBE
Etika e duase Rendesia e duase Vlera e duase Duaja e Ademit a.s.
AUDIO / FOTO

Biografia Artikuj Media Libraria Dosje Problematika
bashkëkohore
Opinione dhe
reagime
Studime dhe
hulumtime
Kontakt
  Akide Video Libra Ramazani   Opinione Fetare  
  Islam Audio Recensione librash Haxhi   Reagime Shkencore  
  Tefsir Foto            
  Hadith              
  Dave              
  Histori islame              
  Orientalizem              
  Kulture dhe civilizim              
  Avancim personal              
  Hutbe              
  Tregime              

Të gjitha të drejtat e rezervuara - 2013