Biografia Artikuj Media Libraria Dosje Problematika bashkëkohore Opinione dhe reagime Studime dhe hulumtime Kontakt
  T’i bësh reklamë të keqes dhe ta provokosh atë
T’i bësh reklamë të keqes dhe ta provokosh atë Ndonjëherë, duke menduar se po veprojmë mirë e drejt, dëmtojmë më shumë se që bëjmë hair. Kjo zakonisht ndodhë në rastet kur duam ta ndalojmë a t’i kundërvihemi një të keqeje, veçmas kur kjo e fundit nuk është se meriton trajtim publik. Disa të këqija duhen injoruar që të mos bëhen të mëdha. Publikimi mund t’i shndërrojë në të mëdha. Për këtë shkak thuhet: po deshe ta bësh të madhe një gjë, ndaloje! Rasti me një qytetar të thjeshtë që është konvertuar në krishterim nuk do të duhej të kishte këtë publicitet që iu dha nga disa prej nesh. Dikush që nuk ka asnjë ndikim në jetën shoqërore, e që i tillë mund të jetë edhe brenda familjes e rrethit të vet, duhet injoruar. Injorimi është përgjigja më e mirë ndaj tij dhe sojit të tij të cilët nuk e dinë pse kanë qenë myslimanë dhe as pse janë konvertuar. Nuk janë dija dhe vlerat që i kanë çuar në këtë vendim. Andaj, ta lëmë të keqen e këtillë të zhduket pa i bërë publicitet. Po kështu edhe provokimi i saj ka këtë rezultat të dëmshëm. Para ca javësh, kur zyrtarisht u tha se nuk do të ketë manifestime muzikore në Prishtinë, disa vëllezër shpallën fitoren e hallallit ndaj haramit. Kjo i provokoi tejmase haramxhinjtë të cilët bën çmos dhe e kthyen atë manifestim të shthurur prapë, e nuk harruan ta shpallin fitoren e haramit ndaj hallallit. Jam i bindur se vëllezërit tanë e kanë bërë nga gëzimi e dashuria e madhe për fenë por kanë harruar se veprimet në fe nuk janë emocionale, janë parimore. Prandaj feja na mëson që në rastet kur një veprim yni i drejtë mund të provokojë një reagim të ashpër e të padrejtë të të tjerëve të mos e bëjmë. Kjo nuk nënkupton se po heshtim por se po veprojmë në përputhje me strategjinë fetare.
  BESIMTARI MË I MIRË
Vëllezër të nderuar besimtarë! [Hyrje] Feja islame është fe e përsosjes së vlerave dhe virtyteve. Nuk ka virtyt që ekziston e që Islami të mos e ketë sjellë në formën më të mirë të mundshme të tij. Ky është edhe misioni me të cilin u dërgua Profeti Muhamed ﷺ. Allahu i madhëruar thotë: ‎﴿ هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِّنْهُمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ ﴾ “Është Ai që u solli të analfabetëve një të Dërguar nga gjiri i tyre, për t’u lexuar atyre shpalljet e Tij, për t’i pastruar e për t’u mësuar Librin dhe Urtësinë…” [Kur’ani: Xhumuah: 2][1] Profeti Muhamed ﷺ ka thënë: إنَّما بُعِثْتُ لأُتممَ صالحَ الأخلاقِ “Jam dërguar për të plotësuar moralin e mirë.”[2] Arsyeja pse virtytet gëzojnë këtë pozitë në fe është se ato prezantojnë më së miri fetarinë tonë të vërtetë. Pra, nuk mund të jesh besimtar i mirë përderisa nuk ke edhe tipare e sjellje të mira. Këto të fundit, në fakt, janë dëshmi e besimit. Më qartë, kush ka besim të fortë, ka tipare të çmuara. Kështu na ka mësuar Profeti ynë, Muhamedi ﷺ: أكْملُ المؤمنينَ إيمانًا أحسنُهُم خلقًا “Besimtarët me besimin më të përsosur janë ata me moralin më të mirë.”[3] Nga këtu Profeti ynë, Muhamedi ﷺ, kur ka folur për besimtarët më të mirë, i ka klasifikuar sipas tipareve, e më saktë sipas pranisë së tyre pozitive në shoqëri, sipas angazhimit dhe kontributit të tyre për mirëqenien e përgjithshme. Në këtë hytbe, me lejen e Zotit, do të mundohemi që duke cekur disa nga këshillat dhe mësimet profetike, të ndërtojmë një profil të besimtarit të dobishëm. Xhematlinj të nderuar! [Porosia profetike për të qenë i dobishëm] Duke qenë se forma se si sillet e si vepron një besimtar paraqet në fakt besimin e tij, atëherë Profeti Muhamed ﷺ këtij aspekti i kushton rëndësi të madhe, duke e nënvizuar si një nga dëshmitë më bindëse të personalitetit të vyer dhe të çmuar të besimtarit. أحبُّ الناسِ إلى اللهِ أنْفَعُهُمْ لِلنَّاسِ “Njeriu më i dashur tek Allahu është ai që është më i dobishmi për njerëzit…”[4] Nga ky aspekt i dobisë, Profeti ﷺ e ka krahasuar besimtarin me bletën[5], e cila vetëm të mira sjell, sikur që angazhimin e tij për të mirën e të tjerëve e ka vlerësuar në shkallë të adhurimit individual që bëjmë. السَّاعِي علَى الأرْمَلَةِ والمِسْكِينِ، كالْمُجاهِدِ في سَبيلِ اللَّهِ، أوِ القائِمِ اللَّيْلَ الصَّائِمِ النَّهارَ “Besimtari që angazhohet për të përmbushur nevojat e grave të veja dhe varfanjakëve e ka shpërblimin sikur të luftëtarit në Rrugën e Allahut ose sikur të atij që falet natën e agjëron ditën.”[6] Këtë aspekt vlerash Profeti ﷺ e ka kultivuar tek besimtarët duke i nxitur me kompensimin që do të kenë, jo nga njerëzit, por nga Zoti i njerëzve. ومَن كانَ في حَاجَةِ أخِيهِ كانَ اللَّهُ في حَاجَتِهِ “…e kush është në shërbim të përmbushjes së nevojave të vëllait, Allahu do t’ia përmbushë atij nevojat…”[7] Të nderuar besimtarë! [Përshkrimi figurativ i besimtarit të dobishëm] Ky pozitivitet dhe kjo energji për të qenë i dobishëm dhe në shërbim të të tjerëve janë përshkruar në forma të ndryshme nga Profeti ynë, Muhamedi ﷺ. Ndonjëherë besimtari është krahasuar me: bletën, e cila “thith nektarin e pastër, prodhon mjaltin e mirë; e cila po ra në lule nuk e thyen dhe nuk e shkatërron…” [8] palmën “gjethet e së cilës nuk bien”[9], respektivisht kontributi i tij pozitiv është i përhershëm, në çdo kohë dhe vend; gjymtyrët e trupit, respektivisht në raport me të tjerët, gjegjësisht hallet dhe problemet e tyre, është krahasuar si një trup “gjymtyrët e të cilit ndajnë dhimbjen ndërmjet vete nëse ndonjë nga gjymtyrët vuan apo është e sëmurë…”[10] Myslimanë të respektuar! [Shembuj të kontributit që besimtari i dobishëm mund të jep] Fushat ku besimtari mund ta ushtrojë rolin e vet dobiprurës janë të shumta. Ajo që e motivon besimtarin për ta ushtruar këtë rol me kapacitetet më të mëdha të mundshme është lidhja e tij me të tjerët, lidhja vëllazërore, mu ashtu siç Allahu dhe i Dërguari i Tij na mësojnë. Allahu i madhëruar thotë: ‎﴿ إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ﴾ “Në të vërtetë, besimtarët janë vëllezër…” [Kur’ani: Huxhurat: 10] Profeti Muhamed ﷺ ka thënë: المُسْلِمُ أخُو المُسْلِمِ “Myslimani është vëlla i myslimanit…”[11] Dobia e besimtarit nuk është vetëm materiale por e përgjithshme. Madje ajo e vlerave dhe udhëzimit vlerësohet shumëfish ndaj materiales. Po përmendim disa shembuj sa për ilustrim nga të dyja fushat, morale e materiale: përmbushja e nevojave materiale (siç përmendëm më lart); largimi i brengave: “…e kush ia largon myslimanit një brengë (të kësaj bote) Allahu do t’ia largojë një brengë nga ato të Ditës së Kiametit….”[12]; mësimi i ndonjë dije, e veçmas atyre fetare: “Më i miri ndër ju është ai që e mëson Kur’anin për vete dhe ua mëson të tjerëve.”[13]; ta gëzojë dhe ta bëjë të lumtur: “…Vepra më e dashur tek Allahu i madhëruar është gëzimi që e fut në zemrën e besimtarit…”[14] duke u interesuar për të, duke e vizituar apo duke i bërë ndonjë shërbim që e kënaq atë dhe e bën të lumtur…; “…apo t’ia mbulojë (paguajë) ndonjë borxh…”[15]; “…apo t’ia largojë urinë…”[16], respektivisht ta ndihmojë materialisht për ta luftuar skamjen dhe varfërinë.; ta largojë ndonjë pengesë nga rruga[17]; ta udhëzojë në rrugë të drejtë një të huaj[18], e shumë e shumë mënyra tjera. Vëllezër të nderuar! [Mesazhi përmbyllës] Nga këto përshkrime që bëmë, mund të konstatojmë se personaliteti i besimtarit është i kompletuar. Besimi i tij nuk ndahet nga veprat e tij, përkundrazi, reflekton fuqishëm në to duke e stolisur me tipare të këtilla të çmuara. Rëndësia e kësaj nuk përmblidhet thjesht për individin por edhe për fenë pasi që është një nga mënyrat më bindëse të kumtimit të saj. Jo rastësisht fjalët e para që përzgjodhi Profeti ynë ﷺ posa arriti në Medinë ishin pikërisht të kësaj natyre: “O ju njerëz, përhapeni selamin në mesin tuaj, jepni ushqim, mbani lidhjet farefisnore…”[19] Pra, jini të dobishëm! Në këtë kohë kur krizat kanë shpërthyer duke vërshuar e përmbytur shoqëritë, thirrja për të qenë të dobishëm duhet të dëgjohet më shumë se kurdoherë dhe përgjigja ndaj saj duhet të jetë më e madhe se kurdoherë më parë. Duke qenë të dobishëm na do Allahu dhe na duan robërit e Tij! [1] Shih edhe: Kur’ani: Bekare: 129; 151: Al Imran: 164. [2] Hadithin e shënojnë Ahmedi në Musned, nr. 8952, dhe të tjerë, ndërsa Albani e ka saktësuar në Essilsiletu essahiha, nr. 45. [3] Hadithin e shënon Tirmidhiu në Sunen ndërsa Albania në Sahihu et Tirmidhij, nr. 1162, e konsideron hasen sahih. [4] Hadithin e shënon Taberaniu në El mu’xhem el eusat, nr. 6026 ndërsa Albani në Essahihah, nr. 906, e saktëson. [5] Shih: Musnedi i Ahmedit, nr. 6872. Ahmed Shakiri e ka saktësuar këtë hadith. [6] Buhariu, nr. 5353; Muslimi, nr. 2982. [7] Buhariu, nr. 2442; Muslimi, nr. 2580. [8] Shih: Musnedi i Ahmedit, nr. 6872. Ahmed Shakiri e ka saktësuar këtë hadith. [9] Buhariu, nr. 4698; Muslimi, nr. 2811. [10] Buhariu, nr. 6011; Muslimi, nr. 2586. [11] Buhariu, nr. 2442; Muslimi, nr. 2580. [12] Po aty. [13] Buhariu, nr. 5027. [14] Hadithin e shënon Taberaniu në El mu’xhem el eusat, nr. 6026 ndërsa Albani në Essahihah, nr. 906, e saktëson. [15] Po aty. [16] Po aty. [17] Shih: Muslimi, nr. 35. [18] Shih: Buhariu, nr. 2891. [19] Sahihu Ibni Maxheh, nr. 2648. Hadithi është i saktë.
  KUSH JANË TË LUMTURIT
Të lumtur janë ata që në vend se të merren me të tjerët, merren me veten e tyre. Ata janë kureshtarë dhe ambicioz që të përmirësojnë veten e tyre si dhe të drejtojnë atë që është shtrembëruar në personalitetin dhe karakterin e tyre. Kështu, ata llogarisin veten e tyre para se të llogariten në Ditën e Kiametit. Të lumtur janë ata që kanë kuptuar thelbin dhe të vërtetën e kësaj bote, e cila është vendkalim e jo vendqëndrim, kështu që tërë kohën janë përkushtuar për ta adhuruar Allahun. Të lumtur janë ata që e përmendin Allahun në këmbë, ulur, të shtrirë, që kërkojnë falje për mëkatet dhe lëshimet e tyre në raport me Allahun Fuqiplotë. Të lumtur janë ata që urrejtjes, smirës, inatit, zilisë ia kanë mbyllur derën për tek zemra e tyre. Po tentuan të depërtojnë, ata e mbyllin derën edhe më fort. Të lumtur janë ata që nuk flasin dhe nuk dëgjojnë vetëm se fjalët më të mira dhe më të bukura. Ata përzgjedhin fjalët, ashtu sikur përzgjedhin frutat e ëmbël të pemëve. Të lumtur janë ata që ecin rrugës së Profetit Muhammed ﷺ dhe përfillin traditën e tij në fjalë dhe vepra. Përshtati në shqip: Dr. Sedat ISLAMI https://youtu.be/apCL9g9EJzo
  NJERIU MË I MIRË AI QË KA ZEMRËN DHE GJUHËN MË TË PASTËR
Njerëzit, thellë në shpirt, fshehin dëshirën për të qenë të mirë, madje edhe nëse kanë bërë gabime e mëkate shumë. Në rrëfimet profetike kemi mësuar për një njeri që ka vrarë njëqind njerëz dhe që është penduar . Ka qenë fara e së mirës ajo që ka shpërthyer mbi llumin e mëkateve të këtij njeriu dhe e ka nxjerrë atë nga humnera. Kjo farë ekziston tek secili njeri, vetëm se, disa, të ndikuar nga faktorë të jashtëm (epshi, shoqëria e keqe, tiparet e urryera, disfata shpirtërore), e mbajnë atë të robëruar, të shtypur, nën gërmadhat e mëkateve. Në mësimet fetare na janë dhënë shpjegime të mjaftueshme për mënyrat se si i hapet rrugë kësaj fare që të sheh dritën. Një nga këto mësime është edhe ai që na përshkruhet në një hadith profetik, të cilin na e transmeton sahabiu i nderuar, Amr bin El Asi (r.a.). Ai tregon se një njeri e kishte pyetur Pejgamberin ﷺ: أَىُّ النَّاسِ أَفْضَلُ؟قَالَ:‏‏ «كُلُّ مَخْمُومِ الْقَلْبِ صَدُوقِ اللِّسَانِ.» قَالُوا: صَدُوقُ اللِّسَانِ نَعْرِفُهُ، فَمَا مَخْمُومُ الْقَلْبِ؟ قَالَ:‏ «هُوَ التَّقِيُّ النَّقِيُّ لاَ إِثْمَ فِيهِ وَلاَ بَغْىَ وَلاَ غِلَّ وَلاَ حَسَدَ.»‏ Cili është njeriu më i miri? Pejgamberi ﷺ tha: «Çdo njeri që ka zemër mahmum dhe gjuhë të pastër e të sinqertë.» Këtë të pastrin e të sinqertin në gjuhë po e njohim (kuptojmë se si është), por ky me zemër mahmum, ky kush është?- e pyetën. «Është zemra e devotshme, e pastër, në të cilën nuk ka mëkat, as padrejtësi, as urrejtje dhe as zili.»- u përgjigj . Pra, që t’i hapim rrugë të mirës, duhet të pastrojmë zemrën dhe gjuhën.Në momentin e parë që dëgjojmë këtë hadith, mendja na shkon: 1) Athua vallë, përse janë përzgjedhur pikërisht këto dy organe të trupit dhe cila është lidhja ndërmjet tyre? 2) Çfarë nënkuptojmë me pastrimin e zemrës e çfarë me atë të gjuhës? 3) Cila është rëndësia e pastrimit të tyre? 1. Lidhshmëria ndërmjet zemrës dhe gjuhës Zemra dhe gjuha kanë një lidhje të rëndësishme ndërmjet vete. Zemra është burimi ndërsa gjuha reflektimi. Atë që fsheh zemra, e shfaq gjuha. Është përkthyese e saj. Aliu (r.a.) ka thënë: “Nuk ndodhë dikush të fsheh diç e që ajo të mos shfaqet në gafat e tij dhe shenjat e fytyrës së tij.” Njeriu, siç thotë një poet arab, përbëhet nga dy gjysma: gjuha dhe zemra: Gjuha e djaloshit është gjysma e tij E gjysma tjetër është zemra Së këndejmi, zemra dhe gjuha kanë këtë lidhje zbuluese –nëse mund ta quajmë kështu- të njëra tjetrës por edhe përmirësuese të njëra tjetrës. Në hadith qëndron: “Imani i njeriut nuk rregullohet përderisa të mos rregullohet zemra e tij, sikur që kjo e fundit nuk rregullohet pa mos u rregulluar më parë gjuha e tij.” Për ta kuptuar edhe më drejtë, gjuha është mjeti që na mundëson të nxjerrim atë që është brenda zemrës. Zemra është brenda në trup ndërsa imani brenda zemrës. Nuk mund t’i shohim me sy. Kështu, për ta ditur se çfarë janë, duhet të shikojmë tek gjërat që nxjerr gjuha. 2. Çfarë nënkuptojnë pastërtia e zemrës dhe gjuhës? 2.1. Pastërtia e zemrës Në hadith, kërkohet të bëhet një pastrim i dyfishtë i zemrës: 1) Pastrim në raport me Allahun, duke qenë i devotshëm, respektivisht duke e besuar sinqerisht Allahun, duke e dashur Atë, duke i dhënë përparësi Atij dhe fesë së Tij para çdo gjëje, duke mos e patur në zemër askënd tjetër përveç Tij . 2) Pastrimi nga cilësitë e urryera. ‘Mahmum’ i thuhet zemrës që është pastruar nga smira dhe haseti . Ibn Kajjimi shpjegon bukur se si ndodhë pastrimi i zemrës. Të kesh zemër të pastër d.t.th. të mos e synosh të keqen pasi që e ke njohur dhe kuptuar. Kështu, zemra pastrohet nga dëshirimi dhe synimi i të keqes, jo nga njohja e saj . Pra, pastrimi i zemrës është dije, bindje, vullnet dhe vendosmëri. 2.2. Pastërtia e gjuhës Edhe pastrimi i gjuhës kërkohet të jetë i dyfishtë. Në fakt, kërkohet të jetë nga çdo fjalë e pavërtetë dhe e pistë: e pavërtetë, duke thënë atë që nuk e ke në zemër, pra hipokrizia. Kjo konsiderohet më e vrazhda kur të jetë hipokrizi në besim, që si mëkat, pa pendim, njeriun e çon përherë në xhehennem. Pastrimi tjetër është nga fjalët e këqija që shqetësojnë të tjerët në një apo formë tjetër. 3. Rëndësia e pastrimi të zemrës dhe gjuhës 3.1. Imazhi i vërtetë i besimtarit Pastrimi i zemrës dhe gjuhës na ofron imazhin e vërtetë të besimtarit. Profeti Muhammed ﷺ për pastërtinë e shpirtit të besimtarit ka thënë: “Nuk e ka kompletuar besimin ndonjëri prej jush përderisa të mos ia do vëllait atë që do për vete!” Ndërsa për pastërtinë e gjuhës ka thënë: “Musliman është ai që të tjerët nuk janë të cenuar nga dora dhe gjuha e tij.” Po kështu ka thënë: “Besimtari nuk është fyes, mallkues, fjalëpistë, dhe as i paturpshëm.” 3.2. Besimtari para së gjithash vlerësohet me shpirtin e tij Zemra është epiqendra e njeriut. Nëse ajo rregullohet, rregullohet i tërë trupi. Vlera e njeriut është në varësi të pastërtisë së saj. Kjo nuk nënkupton se nuk duhet t’i kushtojmë vëmendje veprave, jo, kjo nënkupton se ne duhet t’i kushtojmë vëmendjen më të madhe zemrës, sepse nëse ajo është e pastër, janë edhe veprat, ndryshe, sado shumë të kemi vepra, ato nuk na u pranohen. Zemra e pastër dhe me sinqeritet të rritë vlerën e veprave edhe nëse për nga sasia nuk ke shumë. Për ta kuptuar më drejtë, njëri nga të parët na e përkujton këtë kur flet për Ebu Bekrin (r.a.) e thotë: “Ebu Bekri (r.a.) nuk ka tejkaluar njerëzit me namaz dhe agjërim të shumtë, por me diç që ka patur në zemër.” Nëse e marrim jetën e tij, do të shohim se ka jetuar pas Profetit ﷺ vetëm dy vite ndërsa unanimisht është njeriu më i mirë pas profetëve. Pra, nuk është se ka bërë vepra numerikisht shumë porse momentet dhe ngjarjet gjatë jetës së tij kanë treguar se imani dhe besimi i tij mundin imanin e tërë botës. Se veprat e shumta (dhe assesi mungesa e veprave) nuk janë determinuese mësojmë edhe nga rasti i sahabiut që fitoi Xhennetin për shkak të pastërtisë shpirtërore . Për këtë shkak, në botën tjetër do të shpëtojë ai që i ka shkuar Allahut para së gjithash me zemër të pastër. ﴿ يَوْمَ لَا يَنفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ ﴿٨٨﴾ إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّـهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ ﴾ “Në Ditën, kur askujt nuk do t’i bëjë dobi as pasuria, as fëmijët, 89. përveç atij që vjen me zemër të pastër tek Allahu!” [Esh Shuara: 88-89.] 3.3. Pastërtia shpirtërore –xhennet i kësaj bote Pastërtia shpirtërore është imazh i jetës në Xhennet. Allahu duke i përshkuar besimtarët në Xhennet, na tregon se ata janë të pastër nga tipare të liga siç janë smira, zilia, urrejtja, etj. ﴿وَنَزَعْنَا مَا فِي صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ إِخْوَانًا عَلَى سُرُرٍ مُتَقَابِلِينَ﴾ “Ne do ta heqim urrejtjen nga zemrat e tyre; ata do të rrinë ulur si vëllezër përballë njëri-tjetrit në divane.” [El Hixhr: 47] Për këtë shkak është thënë se, për ta shijuar Xhennetin e asaj bote, na duhet ta shijojmë këtë të kësaj bote. Pra, nëse nuk e ke shpirtin e pastër, mund ta humbasësh Xhennetin. Kështu, për të patur zemër dhe gjuhë të pastër, na duhet të largohemi nga bindjet dhe shprehitë e gabuara, na duhet të mishërohemi me moralin islam dhe të imitojmë banorët e Xhennetit në sjelljet e tyre. Allahu na bekoftë për të pastruar zemrat dhe gjuhët tona!
  QË GËZIMET TONA TË MOS SHNDËRROHEN NË TRAGJEDI
Vëllezër besimtarë! Jemi në muajt e verës, muajt e gëzimit, ahengjeve, dasmave, ku bëhemi bashkë, vëllezër, farefis, miq e dashamirë dhe festojmë fejesat, martesat, synetitë…Ajo çfarë i bën këto tubime tona edhe më madhështore është prania e diasporës sonë, të cilët nga larg, marrin udhë dhe vijnë e kalojnë pushimet mes nesh. Këto gëzime e manifestime, ndonjëherë, për shkak të disa zakoneve, siç është ajo e përdorimit të armëve, po zbehen shumë për të mos thënë se po shndërrohen në tragjedi. Prandaj, në hytben e kësaj xhumaje, nisur nga misioni që kemi por edhe në shenjë bashkëpunimi me institucionet tona shtetërore, do të flasim për këtë çështje e cila ka rëndësi të madhe për sigurinë tonë, të familjeve tona dhe të shoqërisë në përgjithësi. Xhematlinj të nderuar! Është traditë fetare që fejesat e martesat të bëhen publike, sikur që është traditë të organizohen edhe manifestime, veçmas për martesën, por duke mos tejkaluar kufijtë dhe limitet, si në shprehjen e gëzimit, si në shpenzime. Kjo për shkak të rëndësisë së madhe të martesës. Allahu i madhëruar duke na folur për këtë rëndësi thotë: ‎﴿ وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُم مِّنْ أَنفُسِكُمْ أَزْوَاجًا لِّتَسْكُنُوا إِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ ‎﴿٢١﴾ “Dhe një prej shenjave të Tij është që prej jush krijoi për ju bashkëshortet tuaja, që të qetësoheni pranë tyre, duke vënë ndërmjet jush dashuri dhe mëshirë. Me të vërtetë, në këtë ka shenja, për njerëzit që mendojnë.” [Rrum: 21] Një nga fenomenet negative të përhapura në dasmat e ahengjet tona është edhe gjuajtja me armë në shenjë gëzimi duke mos qenë të vetëdijshëm për pasojat që ky veprim mund të ketë, qoftë duke i frikësuar të tjerët apo edhe duke i dëmtuar. Përdorimi i armëve, në fakt, është një fenomen që po merr përmasa gjithnjë e më të mëdha edhe jashtë dasmave e ahengjeve. Shumë vrasje, grabitje, e krime tjera që ndodhin në shoqërinë tonë, ndodhin për shkak të armëve të paligjshme. Kjo pra cenon sigurinë tonë në nivel individual e shoqëror dhe si e këtillë ndeshet me fenë dhe mësimet e saja. Pejgamberi Muhamed ﷺ ka thënë: لَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يُرَوِّعَ مُسْلِمًا “Nuk i lejohet një myslimani ta frikësojë një mysliman!” Po kështu ka ndaluar që t‘i drejtohet arma vëllait, madje qoftë edhe për shaka, për shkak të gabimeve që mund të ndodhin e të cilat kushtojnë me jetë. لا يُشِيرُ أحَدُكُمْ علَى أخِيهِ بالسِّلاحِ؛ فإنَّه لا يَدْرِي لَعَلَّ الشَّيْطانَ يَنْزِعُ في يَدِهِ، فَيَقَعُ في حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ “Le të mos ia drejtojë ndokush vëllait të vet armën sepse ai nuk e di, mbase djalli bën që arma t’i lëvizë në dorë e kështu të bie në një gropë të ferrit.” Pra, mos ia drejtoni njëri-tjetrit armën as për shaka, për shkak të pasojave që mund të ketë, respektivisht për shkak të vrasjes që mund të ndodhë. Ndalesa e përmendur në këtë hadith është bërë për ta ruajtur sigurinë shoqërore dhe për t’i ruajtur raportet ndërmjet nesh. Po kështu është bërë për të parandaluar çdo gjë që mund të çojë në dëmtimin e të tjerëve. Në këtë hadith na bëhet me dije se sa mëkat i rëndë është vrasja edhe kur nuk bëhet me qëllim, e tani paramendoni se çfarë mëkati është ta mbysësh myslimanin qëllimisht. Allahu i madhëruar duke na folur për këtë thotë: ‎﴿‏ وَمَن يَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُّتَعَمِّدًا فَجَزَاؤُهُ جَهَنَّمُ خَالِدًا فِيهَا وَغَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَلَعَنَهُ وَأَعَدَّ لَهُ عَذَابًا عَظِيمًا ‎﴿٩٣﴾ “Kushdo që vret një besimtar me qëllim, ndëshkimi i tij është Xhehenemi, në të cilin do të qëndrojë përgjithmonë. Allahu është zemëruar me atë, e ka mallkuar dhe i ka përgatitur një dënim të madh.” [Nisa: 93] Këto veprime bien ndesh me mësimet islame të cilat raportet ndërmjet nesh i ndërtojnë mbi bazën e drejtësisë, vlerësimit, respektimit, jo ndryshe. ﴿ إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْإِحْسَانِ وَإِيتَاءِ ذِي الْقُرْبَىٰ وَيَنْهَىٰ عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنكَرِ وَالْبَغْيِ ۚ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ ‎﴿٩٠﴾‏ “Në të vërtetë, Allahu urdhëron drejtësinë, mirësinë dhe ndihmën për të afërmit, si dhe ndalon imoralitetin, veprat e shëmtuara dhe dhunën. Ai ju këshillon, në mënyrë që ju t’ia vini veshin.” [Nahl: 90] Besimtarë të nderuar! Si pjesë e kësaj shoqërie që jemi, qoftë si individë, qoftë si institucione, e kemi për detyrë që të reagojmë ndaj fenomeneve negative çfarëdo qofshin ato. Ky është një detyrim i përbashkët që ia kemi borxh njëri-tjetrit. Ne duke ruajtur sigurinë në fakt sigurojmë kushtet për një zhvillim më të mirë shoqëror e ekonomik. Nisur nga këtu por edhe në shenjë bashkëpunimi me institucione e organizata tjera, ne i përgjigjemi thirrjes për bashkëpunim dhe përcjellim tek secili prej jush mesazhin e drejtë dhe me vend që të festojmë me zemër e jo me armë. Kërkojmë nga të gjithë ju të pranishëm në këtë ditë të madhe të xhumasë që të krijojmë ambient të sigurt gjatë festave tona familjare, mos të përdorim armë sepse mund të bëhemi shkak për dëmtime materiale apo, mos e dhëntë Zoti!, edhe mbytjen e dikujt. https://bislame.net/qe-gezimet-tona-te-mos-shnderrohen-ne-tragjedi/ 
VIDEOS / YOUTUBE
Ajeti prezantues i Kuranit Tipare te Kuranit Agjerimi me perket Mua Rrefimet me te bukura
AUDIO / FOTO

Biografia Artikuj Media Libraria Dosje Problematika
bashkëkohore
Opinione dhe
reagime
Studime dhe
hulumtime
Kontakt
  Akide Video Libra Ramazani   Opinione Fetare  
  Islam Audio Recensione librash Haxhi   Reagime Shkencore  
  Tefsir Foto            
  Hadith              
  Dave              
  Histori islame              
  Orientalizem              
  Kulture dhe civilizim              
  Avancim personal              
  Hutbe              
  Tregime              

Të gjitha të drejtat e rezervuara - 2013