Biografia Artikuj Media Libraria Dosje Problematika bashkëkohore Opinione dhe reagime Studime dhe hulumtime Kontakt
  Rri n’shpi, mos i dëmto të tjerët

Rri n’shpi, mos i dëmto të tjerët

 

Thirrjeve të autoriteteve për të qëndruar në shtëpi jo të gjithë i janë përgjigjur sa duhet. Tashmë na është bërë e qartë se mbrojtja nga virusi varet prej nesh: nëse i përmbahemi udhëzimeve për pastërti dhe qëndrim në shtëpi, mund ta kalojmë këtë sfidë me më pak pasoja. Ndryshe, shpërfillja e udhëzimeve duke mos u kujdesur për pastërtinë dhe duke dalë jashtë shtëpisë mund të na kushtojë shumë, jo si individë, por si shoqëri. Virusi mjafton ta godet një njeri e më pas të përhapet.

Këtë çështje pata dëshirë ta trajtojë edhe nga ana fetare. Dëmtimi i të tjerëve duke dëmtuar të tjerët më pas konsiderohet shpërfillje edhe e porosive fetare. Qëndrimi në shtëpi dhe largimi nga çdo gjë që mund t’i dëmtojë të tjerët është këshillë profetike. Madje, ajo trajtohet në një formë tejet interesante. Besimtari me etikë dhe moral të këtillë konsiderohet prej atyre që japin lëmoshë për vetveten.

Në hadithin e shënuar n koleksionet e Buhariut (2518) dhe Muslimi (84, teksti është i Muslimit) qëndron se Ebu Dherri r.a., e paskësh pyetur Muhammedin a.s.:

Cila vepër është më e mira?

Tha: Besimi në Allahun dhe xhihadi në rrugën e Tij!

Cilët skllevër janë më të mirët (për tu liruar)?

Tha: Ata që kanë çmimin më të shtrenjtë dhe që kanë vlerën më të madhe tek pronarët e tyre?

Po çfarë nëse nuk kam mundësi ta bëj këtë?- e pyeta.

Tha: Atëherë ndihmo një zejtar ose puno për dikë që nuk di të punojë!

O i Dërguari i Allahut, po çfarë nëse nuk kam mundësi për disa punë?- e pyeta.

Tha:  

تَكُفُّ شَرَّكَ عَنِ النَّاسِ فإنَّها صَدَقَةٌ مِنْكَ علَى نَفْسِكَ

Mos ju bëj keq njerëzve sepse kjo është lëmoshë e jotja për veten tënde.”

Pra, pamundësia për të bërë mirë, kërkon detyrimisht shmangien e çfarëdo veprimi që mund t’i dëmtojë njerëzit. Braktisja e të keqes të këtë hadith, siç kanë thënë dijetarët, nënkupton çdo të keqe fjalë apo vepër qoftë.

Përkthyer me gjuhën e gjendjes aktuale: Nëse nuk je jashtë në detyrë për të shëruar të prekurit ose për të kontribuar në parandalimin e kësaj sëmundje, atëherë kursejnë njerëzit nga të këqijat: mos dil, sepse dalja nuk të dëmton vetëm ty por edhe të tjerët.    

Siç kanë shpjeguar dijetarët, kjo është më e pakta që mund të bëjmë për shoqërinë, pra t’i kursejmë nga dëmtimi. Ndryshe, nëse i dëmton njerëzit, atëherë ti ngarkohesh me mëkate, dhe kështu e dëmton edhe veten tënde.

Allahu xh.sh., na mundësoftë ta kalojmë bashkërisht lehtë e më lehtë këtë fatkeqësi!

  Rri n’shpi, mos i dëmto të tjerët

Rri n’shpi, mos i dëmto të tjerët

 

Thirrjeve të autoriteteve për të qëndruar në shtëpi jo të gjithë i janë përgjigjur sa duhet. Tashmë na është bërë e qartë se mbrojtja nga virusi varet prej nesh: nëse i përmbahemi udhëzimeve për pastërti dhe qëndrim në shtëpi, mund ta kalojmë këtë sfidë me më pak pasoja. Ndryshe, shpërfillja e udhëzimeve duke mos u kujdesur për pastërtinë dhe duke dalë jashtë shtëpisë mund të na kushtojë shumë, jo si individë, por si shoqëri. Virusi mjafton ta godet një njeri e më pas të përhapet.

Këtë çështje pata dëshirë ta trajtojë edhe nga ana fetare. Dëmtimi i të tjerëve duke dëmtuar të tjerët më pas konsiderohet shpërfillje edhe e porosive fetare. Qëndrimi në shtëpi dhe largimi nga çdo gjë që mund t’i dëmtojë të tjerët është këshillë profetike. Madje, ajo trajtohet në një formë tejet interesante. Besimtari me etikë dhe moral të këtillë konsiderohet prej atyre që japin lëmoshë për vetveten.

Në hadithin e shënuar n koleksionet e Buhariut (2518) dhe Muslimi (84, teksti është i Muslimit) qëndron se Ebu Dherri r.a., e paskësh pyetur Muhammedin a.s.:

Cila vepër është më e mira?

Tha: Besimi në Allahun dhe xhihadi në rrugën e Tij!

Cilët skllevër janë më të mirët (për tu liruar)?

Tha: Ata që kanë çmimin më të shtrenjtë dhe që kanë vlerën më të madhe tek pronarët e tyre?

Po çfarë nëse nuk kam mundësi ta bëj këtë?- e pyeta.

Tha: Atëherë ndihmo një zejtar ose puno për dikë që nuk di të punojë!

O i Dërguari i Allahut, po çfarë nëse nuk kam mundësi për disa punë?- e pyeta.

Tha:  

تَكُفُّ شَرَّكَ عَنِ النَّاسِ فإنَّها صَدَقَةٌ مِنْكَ علَى نَفْسِكَ

Mos ju bëj keq njerëzve sepse kjo është lëmoshë e jotja për veten tënde.”

Pra, pamundësia për të bërë mirë, kërkon detyrimisht shmangien e çfarëdo veprimi që mund t’i dëmtojë njerëzit. Braktisja e të keqes të këtë hadith, siç kanë thënë dijetarët, nënkupton çdo të keqe fjalë apo vepër qoftë.

Përkthyer me gjuhën e gjendjes aktuale: Nëse nuk je jashtë në detyrë për të shëruar të prekurit ose për të kontribuar në parandalimin e kësaj sëmundje, atëherë kursejnë njerëzit nga të këqijat: mos dil, sepse dalja nuk të dëmton vetëm ty por edhe të tjerët.    

Siç kanë shpjeguar dijetarët, kjo është më e pakta që mund të bëjmë për shoqërinë, pra t’i kursejmë nga dëmtimi. Ndryshe, nëse i dëmton njerëzit, atëherë ti ngarkohesh me mëkate, dhe kështu e dëmton edhe veten tënde.

Allahu xh.sh., na mundësoftë ta kalojmë bashkërisht lehtë e më lehtë këtë fatkeqësi!

  SI TË MBROHEMI NGA VIRUSI KORONA?

(Hutbeja që sot më 13 mars 2020, me rekomandim të Myftiut Tërnava, është mbajtur në të gjitha xhamitë e Kosovës)

Të dashur vëllezër besimtarë!

Të gjithë jemi në dijeni për gjendjen e krijuar pas shpalljes së virusit korona pandemi nga Organizata Botërore e Shëndetësisë dhe masat e marra nga qeveria e shtetit tonë për të parandaluar përhapjen e tij në mesin tonë.

Me rekomandim të Kryesisë së Bashkësisë Islame të Kosovës, respektivisht të Myftiut Tërnava, edhe ne sot, në të gjitha xhamitë e Kosovës, do ta trajtojmë këtë çështje.

 

Të respektuar vëllezër!

Pastërtia është një nga hapat më të rëndësishëm për ta sfiduar këtë pandemi. Përkujdesja për higjienën personale, familjare dhe kolektive është masë që duhet ndërmarrë paraprakisht. Nga perspektiva jonë islame, ky hap nuk është thjesht praktikë e jona ditore, por është edhe fe. Ne, nga momenti që zgjohemi e deri në momentin kur shkojmë të flemë, kemi punë me pastërti. E fillojmë ditën me abdes për namaz (faljen e sabahut), e mbarojmë po kështu me abdes për namaz (faljen e vitrit). Nga kjo perspektivë, Islami e konsideron pastërtinë gjysmën e besimit, dhe jo vetëm. Përderisa pastërtia ndikon në mbarëvajtjen e rregullt të jetës fizike dhe shpirtërore,  atëherë Allahu xh.sh., ata që janë të pastër fizikisht e shpirtërisht i ka dalluar si robër të cilët i do. 

﴿إِنَّ اللَّـهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَيُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ﴾

“...Allahu me të vërtetë i do ata që pendohen dhe i do ata që pastrohen.” [Bekare: 222]

Ky ajet kur’anor, siç shpjegojnë dijetarët përfshin pastërtinë shpirtërore dhe fizike, pra pastrimin nga mëkatet dhe nga ndyrësirat. Ai është argument për pastrimin në përgjithësi pasi që Allahu i do ata që janë të dalluar për pastërti (Tefsir es-Sa’di: 114).

 

Të nderuar vëllezër!

Parimisht, disa dijetarë kanë thënë se “Nëse shkenca moderne ka arritur të zbulojë metoda të parandalimit të sëmundjeve, atëherë aplikimi i tyre nga aspekti i të drejtës fetare është i obliguar.”

Edhe ne, si besimtarë, e kemi për detyrë që, masat që na përshkruhen nga organizatat shëndetësore, në këtë rast ministria jonë e shëndetësisë, t’i përfillim, për shkak të rëndësisë që kanë në parandalimin e përhapjes së kësaj pandemie dhe për shkak se nuk bien ndesh me fenë tonë.

Në këtë hutbe, ne vetëm do t’ua rikujtojmë disa masa që duhet ndërmarrë nga ana fetare:

  1. Përkujdesja për higjienën individuale, e cila përfshin pastrimin e trupit, pastrimin e gojës dhe hundës, prerjen e thonjve. Kjo e fundit bile konsiderohet imazh i natyrshmërisë tek njeriu [Pesë gjëra i përkasin natyrshmërisë –: në mesin e tyre përmend edhe prerjen e thonjve. Buhariu]. Pra, jo që nuk është fetar të kesh thonjtë e paprerë, por nuk është as njerëzore. Zbulimet shkencore për rreziqet që thonjtë e paprerë përmbajnë vetëm sa e kanë konfirmuar këtë të vërtetë islame. Natyrisht, këtu hyn edhe pastërtia e ambientit. Thirrjet për dezinfektim përputhen plotësisht me thirrjen e përgjithshme të Islamit për të mbajtur ambientin pastër.  
  2. Përkujdesjen për ushqimin, respektivisht ngrënien e ushqimeve të shëndetshme dhe largimin nga ushqimet që mund t’i jenë ekspozuar viruseve në një ose formë tjetër ose që mund të krijojnë ambient të përshtatshëm për të.
  3. Largimin nga të infektuarit. Është porosi fetare që, për të shmangur përhapjen e një sëmundje, të infektuarit të mos shkojnë tek të shëndoshët. Pejgamberi Muhammed a.s., ka thënë: “Një i sëmurë (me sëmundje ngjitëse) le të mos shkojë tek një i shëndoshë.” [Muslimi]
  4. Kujdesin për të mos krijuar panik, respektivisht për të mos shpërndarë lajme të pakonfirmuara sepse pasojat e tyre janë të mëdha. Në njërën anë qytetarët mbërthehen nga frika, në anën tjetër njerëzit me ndërgjegje të ulët mundohen të përfitojnë, siç veç e pamë.
  5. Shmangien e tubimeve publike përveç në rastet kur kjo është e domosdoshme. Namazi i xhumasë do të vazhdojë të falet përderisa gjendja të mbetet nën kontroll. 
  6. Lutja dhe përkushtimi shpirtëror sepse, siç na ka mësuar Muhammedi a.s., lutja, o e largon një bela tërësisht, o e lehtëson deri në atë masë që të mos ketë rrezik prej saj.  [Sahih et-Tergib, 1639]

 

 

O Allahu ynë!

Të lusim ta ruash vendin dhe popullin tonë nga kjo sëmundje që është përhapur gjithandej nëpër botë. Na ruaj nga fatkeqësitë dhe sëmundjet të cilat nuk kemi mundësi t’i largojmë! Na ruaj dhe na mbro nga çdo e keqe që mund të na godet!

  SËMUNDJET NGJITËSE NGA PERSPEKTIVA E KREDOS ISLAME

Hyrje

Përhapja e koronavirusit në Kinë fillimisht e më pas në shumë vende të botës natyrshëm ka ngjallur edhe debate të ndryshme përkitazi me të. Në qarqe fetare diskutohet më shumë për anën shpirtërore dhe lidhjen e saj me përhapjen e fatkeqësive, në mesin e të cilave edhe epidemitë sikur kjo e koronavirusit. Më qartë, flitet për pasojat e mëkateve dhe ndikimin e tyre në shfaqjen e sëmundjeve të tilla. Allahu xh.sh., thotë:

﴿وَمَا أَصَابَكُم مِّن مُّصِيبَةٍ فَبِمَا كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَيَعْفُو عَن كَثِيرٍ﴾

Çfarëdo e keqe që mund t’ju godasë, ajo është pasojë e veprave tuaja (të këqija), e për shumë të tjera Ai u falë.” [Shura: 30]

Përtej kësaj ane edukative, neve si besimtarë, na intereson edhe aspekti doktrinar.

  • Si t’i trajtojmë epidemitë dhe cila është lidhja e tyre me kaderin?
  • A guxojmë të thirremi në kader (se pa thënë Zoti asgjë nuk ndodhë) dhe të mos ruhemi, apo të ruhemi nga ngjitja e kësaj sëmundje?
  • Nëse ruhemi, ruajtja e nënkupton mohim të kaderit?
  • A ka shërim për sëmundjet ngjitëse?

Janë çështje, konsideroj, parësore për tu ditur, për shkak të lidhjes së tyre të drejtpërdrejtë me besimin.

 

Po të parën, kush e infektoi?

Sëmundjet ngjitëse janë fakte. Në i shohim praktikisht njerëzit dhe kafshët tek infektohen nga njëri tjetri, përkatësisht njëra tjetra. Pra, virusi bartet dhe ngjitet. Por, këtu ka një çështje që, neve si besimtarë, na intereson fillimisht:

Kush e shkaktoi i pari virusin?

Nga erdhi?

Cili është burimi i tij?

Do të doja, para se të ofrojmë shpjegimet, t’i referohemi një hadithi autentik, të përcjellë nga Ebu Hurejre r.a., dhe të shënuar në dy koleksionet e sakta të haditheve, Buhariut dhe Muslimit. Ka thënë Pejgamberi a.s.: 

لا عَدْوَى ولا صَفَرَ ولا هامَةَ

فقالَ أعْرابِيٌّ: يا رَسولَ اللَّهِ، فَما بالُ إبِلِي، تَكُونُ في الرَّمْلِ كَأنَّها الظِّباءُ، فَيَأْتي البَعِيرُ الأجْرَبُ فَيَدْخُلُ بيْنَها فيُجْرِبُها؟

فقالَ: فمَن أعْدَى الأوَّلَ؟

Nuk ka sëmundje ngjitëse, nuk ka (asgjë që muajin) safer (e bën ogurzi) dhe as nuk ka zog ham (që paralajmëron të keqen).

Një beduin tha: O i Dërguari i Allahut, po çfarë është puna me devetë e mia, të cilat kur janë në rërë (shkretëtirë) duken si drerë, e kur bashkohet me to ndonjë deve e zgjebosur, i infekton?!

Po të parën, kush e infektoi?!- e pyeti Pejgamberi a.s.

Në këtë hadith, Pejgamberi a.s., po flet për besëtytni në popull. Në mesin e tyre, besëtytni e llogariti edhe bindjen se sëmundja ngjitet. Në shpjegimin që ofron, qëllimi i tij është se efekti ngjitës i një sëmundje varet nga mundësia që i është dhënë nga Allahu xh.sh. Pra, nuk ka diçka që mund të ngjitet vetvetiu nëse më parë Allahu xh.sh., nuk i ka lënë këtë mundësi. Për këtë shkak, këtij beduinit që e pyeti duke i thënë se, faktikisht, devetë e tij sëmureshin për shkak të përzierjes me devenë e zgjebosur, iu përgjigj duke i thënë se kush ishte ai që kishte zgjebosur devenë e parë?[1]   

Ajo që për neve ka rëndësi akaidologjike këtu është besimi se asgjë pa caktimin e Allahut xh.sh., nuk ndodhë, dhe asgjë/askush nuk mund të bëjë dëm ose dobi vetvetiu por nga mundësia që Allahu xh.sh., i jep më parë. 

 

Njeriu nuk e vë Zotin në sprovë; Zoti njeriun po

Pavarësisht këtij fakti se, asgjë pa lejen e Allahut xh.sh., nuk ndodhë, besimtari duhet të ruhet nga sëmundjet ngjitëse. Në porositë profetike, besimtarët porositen që as mos të shkojnë si të sëmurë tek të shëndoshët, por as si të shëndoshë tek të sëmurët. 

1.        

لا يُورِدَنَّ مُمْرِضٌ علَى مُصِحٍّ

Të mos dërgohet i sëmuri tek i shëndoshi.[2]

2.      

إِذَا سَمِعْتُمْ بِهِ بِأَرْضٍ فَلاَ تَقْدَمُوا عَلَيْهِ، وَإِذَا وَقَعَ بِأَرْضٍ وَأَنْتُمْ بِهَا فَلاَ تَخْرُجُوا فِرَاراً مِنْهُ.

Nëse dëgjoni për të (murtajën)se ka ndodhur në një vend, mos shkoni atje. Nëse jeni në një vend ku ka ndodhur ajo, mos u largoni prej tij.[3]

3.      

وفِرَّ مِنَ المَجْذُومِ كما تَفِرُّ مِنَ الأسَدِ

Ik nga i prekuri nga lebrosa ashtu siç ikën nga luani.[4]

 

Ajo që duhet të kuptojmë nga këto porosi profetike është se sëmundjet ngjitëse barten nga njëri tek tjetri, andaj, as i sëmuri nuk duhet të del që t’i infektojë të tjerët, por as i shëndoshi nuk duhet të shkojë tek i sëmuri që të preket me virus e pastaj t’i infektojë të tjerët. Është kjo që sot po e quajnë izolim, futje në karantinë. Nga perspektiva islame, besimtari nuk duhet t’i hyjë këtyre sprovave me idenë (jo bindjen) se veç çfarë e ka shkruar Allahu ndodhë. Ky botëkuptim nënkupton përmbysje të botëkuptimeve të vërteta fetare. Si? Transmetohet se djalli i mallkuar i paskësh thënë Isait a.s.: Kërce nga kodra se pos asaj që ka thënë Allahu, nuk ndodhë! Isai a.s., iu përgjigj me bindjet dhe dijen prej Pejgamberi: Or i mallkuar, njeriu nuk e vë Zotin në sprovë, por Zoti është Ai që e vë njeriun në sprovë.

Këtu qëndron arsyeja pse Allahu në Kur’an na urdhëron që të mos veprojmë asgjë që mund ta rrezikojë jetën dhe shëndetin tonë.

﴿وَلَا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ﴾

“...e mos hidhni veten në rrezik...” [Bekare: 195]

Ibn Haxher el-Askalani, pasi komenton hadithin e dytë, që përmendëm më lartë, vjen në përfundim se ikja nga vendi ku është përhapur murtaja nuk është pjesë e pesimizmit ose bindjeve që ndeshen me fenë.[5]

 

Nuk ka sëmundje që nuk ka ilaç

Pavarësisht sa mund të jenë të rrezikshme, sëmundjet nga prizmi fetar janë të shërueshme. Pejgamberi a.s., ka thënë:

تَدَاوَوْا فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ لَمْ يَضَعْ دَاءً إِلاَّ وَضَعَ لَهُ دَوَاءً غَيْرَ دَاءٍ وَاحِدٍ الْهَرَمُ

Mjekohuni sepse Allahu nuk ka sëmundje që nuk i ka lënë edhe ilaçin, përveç pleqërisë.[6]

Nga kjo perspektivë, kërkimi i shërimit nga kjo dhe sëmundjet tjera ngjitëse, fetarisht është edhe i kërkuar, veçmas kur kjo mund të ketë efekt të dëmshëm për të tjerët.

Për fund, përveç konstatimeve se:

  • Asgjë pa lejen dhe caktimin e Allahut xh.sh., nuk mund të ndodhë
  • Ikja nga vendet/njerëzit e prekur me sëmundje nuk bie ndesh me kaderin
  • Ekzistimi i ilaçit për çdo sëmundje

...do të doja të sjell ndërmend edhe anën edukative të fesë në këto sëmundje. Pse ato ndodhin, shkak janë mëkatet, si ato mund të largohen, përgjigje është pendimi. Aliu r.a., ka thënë:

ما نزل بلاء إلا بذنب، ولا رُفع بلاء إلا بتوبة

Nuk ka bela që ka ndodhur e që shkak të mos jetë mëkati. Nuk ka bela që është larguar e që shkak të mos jetë pendimi.[7]

Të pendohemi të gjithë që Allahu xh.sh., të na ruajë dhe shpëtojë nga këto sëmundje!



[1] Shih: Ibn Haxher el-Askalani, Ahmed b. Ali, Fet’h el-Bari, (Bejrut: Dar el-ma’rifeh, 1379 h.), 10/242; En-nevevi, Jahja b. Sheref, El-minhaxh sherhu Sahihi Muslim bin Haxhaxh, (Bejrut: Dar ihjai etturath el-arabij, ed. 2, 1392 h.), 14/217; Hattabi, Hamad b. Muhammed, Mealim es-Sunen, (Halep: El-matbaatu elilmijjetu, 1932), 4/233.

[2] Buhariu (5771).

[3] Buhariu (5397), Muslimi (2219).

[4] Buhariu (5707).

[5] Shih: Ibn Haxher el-Askalani, Fet’h el-Bari, vep. cit., 10/186-187.

[6] Ebu Davudi (3855). Albani e ka saktësuar.  

[7] Thënie e cila i atribuohet Aliut r.a. Shih: Ibn el-Kajjim, El-xhevab el-kafi, 1/46.

  KANË THËNË PËR IMAM BUHARIUN
  1. Nuk kemi parë të ngjashëm me Buhariun. Ebu Bekir ibn Ebi Shejbe
  2. Po të ishte Buhariu në kohën e Sahabeve, do të ishte shenjë (i dalluar, pra). Kutejbe
  3. Më kanë ardhur nga lindja dhe perendimi por askush nuk ka qenë sikur Buhariu. Kutejbe
  4. Horasani nuk ka nxjerr një dijetar sikur Buhariu. Imam Ahmedi
  5. Po të kisha mundësi t'i jepja Buhariut vite nga jeta jme, do t'ia jepja, sepse vdekja ime është thjesht vdekje e një individi ndërsa vdekja e Buhariut nënkupton humbje të dijes. Jahja b. Xhafer
  6. Nuk kam parë dikë të ngjashëm me Buhariun, sikur nuk është krijuar për tjetër pos për hadith. Husejn b. Hurejthi
  7. Më lejo të t'i puthi këmbët, o mësuesi i mësuesve, zotëriu i hadithologëve, mjeshtri i dobësive të hadithit. Imam Muslimi për Imam Buhariun
  8. Nuk ka libër të (hadithit të) ngjashëm me librin e Buhariut. Imam Nesaiu
  9. Nuk kam futur asnjë hadith në këtë libër pa mos bërë më parë istihare dhe pa mos qenë i bindur në saktësinë e tij. Buhariu për metodologjjnë e aplikuar në Sahih
  10. Po të më lejohej të shprehem, do të thosha se Buhariu ka qenë më i mirë se mësuesit prej të cilëve ka marrë dije. Madje, ai nuk ka parë dikë më të mirë se veten. Xhafer b. Muhammed Mistagferiu
  11. Ymeti (bashkësia myslimane) janë njëzëri për saktësinë e këtyre dy librave (Sahihut të Buhariut dhe Sahihut të Muslimit) dhe veprimin sipas haditheve të tyre. Imam Neveviu
  12. Në këtë nënqiell nuk ka libra më të saktë pas Kur'anit se Sahihu i Buhariut dhe Sahihu i Muslimit. Ibn Tejmije
  13. Pas Kur'anit, nuk ka libër të Islamit më madhështor dhe më të mirë se libri i Buhariut. Imam Dhehebiu

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

VIDEOS / YOUTUBE
Bashkimi dhe rendesia e tij fetare dhe shoqerore Shpresa ne kohen e ndryshimeve shoqerore Ligjerata e Kurban Bajramit "Reflektime te persosurise islame ne Kurban Bajram" Recensim i librit "14 dite ne Kosove" te autorit Abdul Aziz Kasim
AUDIO / FOTO

Biografia Artikuj Media Libraria Dosje Problematika
bashkëkohore
Opinione dhe
reagime
Studime dhe
hulumtime
Kontakt
  Akide Video Libra Ramazani   Opinione Fetare  
  Islam Audio Recensione librash Haxhi   Reagime Shkencore  
  Tefsir Foto            
  Hadith              
  Dave              
  Histori islame              
  Orientalizem              
  Kulture dhe civilizim              
  Avancim personal              
  Hutbe              
  Tregime              

Të gjitha të drejtat e rezervuara - 2013