Biografia Artikuj Media Libraria Dosje Problematika bashkëkohore Opinione dhe reagime Studime dhe hulumtime Kontakt
  ANGAZHIMI FAMILJAR DHE KOLEKTIV PËR LUFTIMIN E DHUNËS NDAJ FEMRËS
HYRJE Vrasja e një vajze të re në Ferizaj nga bashkëshorti i saj ishte lajmi që tronditi shoqërinë tonë këtë javë që veç po e lëmë pas. Lajmi provokoi debate të shumta rreth të drejtave të femrave që shkelen në vazhdimësi, rreth mungesës së dënimeve meritore për kryesit e krimeve, rreth qasjes institucionale karshi këtij dhe fenomeneve të ngjashme, e pati debate edhe rreth neglizhencës së prindërve në edukimin e fëmijëve. Si institucion fetar që jemi, e dënojmë ashpër këtë krim të rëndë dhe kërkojmë nga autoritetet që të marrin masat e duhura, në mënyrë që rastet e tilla të mos përsëriten. Po kështu, kërkojmë nga shoqëria civile, që, bashkërisht, të punojmë për ngritjen e vetëdijes shoqërore. Kjo hutbe e sotme është hap ynë konkret dhe i vazhdueshëm në këtë rrugë. DHUNA E PAJUSTIFIKUAR Dhuna, parimisht, është e refuzuar, sepse, duke se Allahu xh.sh., nuk ia ka lejuar as vetvetes, atëherë ajo askujt nuk i lejohet. Allahu xh.sh., thotë: ﴿وَلَا تَعْتَدُوا ۚ إِنَّ اللَّـهَ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ﴾ “…mos tejkaloni kufirin! – Se, Allahu, nuk i do ata që e kalojnë kufirin.” [Bekare: 190] Në hadith kudsij thotë: “O robërit e Mi! Unë ia kam ndaluar Vetes Sime padrejtësinë dhe të tillë e kam caktuar në mesin tuaj, andaj mos i bëni njëri tjetrit padrejtësi!” Pra, parimisht, dhuna ndalohet ndaj çdokujt, ndërsa kur të jemi tek gratë, ndalesa bëhet edhe më e fuqishme, për shkak të natyrës së tyre të dobët dhe pamundësisë për tu mbrojtur. Abdul Aziz Tarifi, një hoxhë bashkëkohor, duke folur për këtë temë, thotë: “Padrejtësia ndaj gruas tek Allahu gjykohet si mëkat më i madh se padrejtësia ndaj mashkullit sepse ndihma e Allahut dhe mbështetja e Tij për të dobëtin është në varësi të mundësisë që ka për ta mbrojtur veten. Për këtë shkak, Pejgamberi ﷺ ka thënë: “O Allahu im, unë i deklaroj rreptësishtë të paprekshme të drejtat e dy të dobëtëve: jetimit dhe gruas.” Se dhuna ndalohet flasin edhe shumë argumente tjera, të cilat parimore i shohin respektin, nderimin dhe vlerësimin femrës, jo dhunën ndaj saj. Allahun xh.sh., thotë: ﴿ ومِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُم مِّنْ أَنفُسِكُمْ أَزْوَاجًا لِّتَسْكُنُوا إِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ ﴾ “Dhe një prej shenjave të Tij është që prej jush krijoi për ju bashkëshortet tuaja, që të qetësoheni pranë tyre, duke vënë ndërmjet jush dashuri dhe mëshirë. Me të vërtetë, në këtë ka shenja, për njerëzit që mendojnë.” [Rrum: 21] Pejgamberi Muhammed ﷺ ka thënë se tre gjëra janë që sjellin lumturinë: gruaja e ndershme, mjeti komod i udhëtimit dhe shtëpia e madhe. Duke qenë e këtillë, atëherë ajo që duhet vepruar me gruan është respekti dhe nderimi, jo dhuna dhe maltretimi. Siç shënojnë Buhariu dhe Muslimi, Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Iu porosis për mirësjellje me gratë andaj pranojeni porosinë time...” Dhe jo vetëm kaq, tregues të nivelit fetar e qytetar të besimtarit e ka bërë pikërisht raportin me gruan. Në hadith qëndron: “Më i miri prej jush është ai që kujdeset më së miri për familjen e vet. Unë jam më i miri prej jush sepse kujdesem më së miri për familjen time.” Ky hadith nuk na ofron thjesht një mësim teorik por edhe praktik. Ai na mëson se Pejgamberi Muhammed ﷺ, ka qenë shembull për sa i përket respektimit të gruas. Ka qenë njeriu që më së shumti e ka respektuar gruan. PËRZGJEDHJA E BASHKËSHORTIT/BASHKËSHORTES Duke qenë se jeta bashkëshortore ka rëndësi shumëdimensionale, atëherë si kusht paraprak që duhet marrë në konsideratë të madhe është edhe përzgjedhja e bashkëshortit, respektivisht bashkëshortes. Ekzistojnë shumë motive që njerëzit i shtyjnë të përzgjedhin partnerin apo partneren pro ai që garanton jetëgjatësinë e martesës dhe respektin e ndërsjellë është vetëm elementi fetar. Për këtë shkak, anashkalimi i këtij elementi paraqet probleme të mëdha, të cilat mbase edhe mund të kenë fund të këtillë të hidhur, siç pati e ndjera në Ferizaj. Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Nëse vjen tua kërkojë dorën e vajzës suaj dikush, fenë dhe moralin e të cilit e pëlqeni, atëherë jepjani, ndryshe do të bëni çrregullime në tokë.” Pra, nëse i anashkaloni të ndershmit dhe vajzat i martoni për njerëz që i përzgjidhni vetëm pse kanë pasuri ose kanë këtë e atë ndërsa nuk interesoheni për nderin, moralin, sjelljet dhe fenë e tyre, atëherë ju keni kontribuar për të keq, keni kontribuar në këtë gjendje degraduese dhe të mjerë, në të cilën raste të dhunës ndaj femrës, të shkeljes së nderit të saj, mund të jenë të përditshme. Ja si do ta trajtonte një femër dikush tjetër i edukuar. Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Besimtari nuk e urren tërësisht besimtaren: nëse nuk i pëlqen prej saj një tipar, i pëlqen tjetri.” Imam Gazaliu citon Hasan Basriun të jetë përgjigjur kur dikush nga besimtarët e kishte pyetur se kujt duhet t’ia jepte vajzën meqë dorën e saj e kishin kërkuar disa. Ai kishte thënë: “jepja atij që ia ka frikën Allahut xh.sh., sepse, nëse e do, e nderon, nëse nuk e do, nuk i bën padrejtësi.” PËRGJEGJËSIA PËR EDUKIMIN E FËMIJËVE Çështja tjetër që konsiderojmë se duhet të trajtohet dhe të merret me seriozitet, edhe për faktin se vazhdimisht po listohet si një ndër shkaqet kryesore të shfaqjes së fenomeneve negative, veçmas tek të rinjtë, është roli në zbehje i prindërve në edukimin e fëmijëve të tyre. Kur’ani na urdhëron që të kujdesemi për familjen: ﴿ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قُوا أَنفُسَكُمْ وَأَهْلِيكُمْ نَارًا وَقُودُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ ﴾‏ “O ju që besuat, ruajeni veten dhe familjen tuaj prej një zjarri, lëndë djegëse e të cilit janë njerëzit dhe gurët...” [Tahrim, 6] Këtë përgjegjësi në edukimin e fëmijëve na e kujton edhe Pejgamberi Muhammed a.s., i cili thotë: “Të gjithë ju jeni kujdestarë dhe të gjithë ju do të përgjigjeni për ata që kanë qenë në përgjegjësinë tuaj.” Për fund: BASHKËPUNIMI NDËRINSTITUCIONAL PËR EDUKIMIN E FËMIJËVE Edukimi i fëmijëve nuk është vetëm përgjegjësi e prindërve, por është përgjegjësi edhe e shoqërisë, respektivisht institucioneve tona edukativo-arsimore. Fakti se kohëve të fundit janë shfaqur kaq shumë dukuri negative në mesin e fëmijëve tanë, duhet të na alarmojë të gjithëve, dhe të na vë në lëvizje për të gjetur zgjidhjet më të mira për këto dhe probleme të ngjashme që për bazë kanë edukimin. Prindërit, duhet të jenë në vijën e parë të frontit dhe për asnjë moment të mos ndalen së punuari me fëmijët e tyre, derisa shteti duhet të ndërtojë politika arsimore-edukative që në fokus kanë jo vetëm arsimimin, por mbi të gjitha edukimin e fëmijëve. E patjetër këtu një rol ta pazëvendësueshëm kanë prijësit fetarë të komuniteteve fetare në Kosovë, që me këshillat e tyre mund të asistojnë shumë në ruajtjen e karakterit dhe personalitetit të fëmijëve në secilën etapë të zhvillimit të tyre. E kemi thënë sa e sa herë dhe do ta përsërisim se zgjidhja më e mirë është edukimi fetar. Asgjë nuk mund ta zëvendësojë edukimin fetar. Çdo vonim në aprovimin e edukimit fetar në shkolla është me pasoja. Ndaj, le të jetë kjo një thirrje për institucionet tona qeverisëse që ta marrin në konsideratë futjen e edukatës fetare në shkolla, ashtu siç veprojnë një numër i madh i shteteve në perëndim. Le të jetë ky një mesazh i yni kundër këtyre dukurive negative që po prekin fëmijët tanë!
  ANGAZHIMI FAMILJAR DHE KOLEKTIV PËR LUFTIMIN E DHUNËS NDAJ FEMRËS
HYRJE Vrasja e një vajze të re në Ferizaj nga bashkëshorti i saj ishte lajmi që tronditi shoqërinë tonë këtë javë që veç po e lëmë pas. Lajmi provokoi debate të shumta rreth të drejtave të femrave që shkelen në vazhdimësi, rreth mungesës së dënimeve meritore për kryesit e krimeve, rreth qasjes institucionale karshi këtij dhe fenomeneve të ngjashme, e pati debate edhe rreth neglizhencës së prindërve në edukimin e fëmijëve. Si institucion fetar që jemi, e dënojmë ashpër këtë krim të rëndë dhe kërkojmë nga autoritetet që të marrin masat e duhura, në mënyrë që rastet e tilla të mos përsëriten. Po kështu, kërkojmë nga shoqëria civile, që, bashkërisht, të punojmë për ngritjen e vetëdijes shoqërore. Kjo hutbe e sotme është hap ynë konkret dhe i vazhdueshëm në këtë rrugë. DHUNA E PAJUSTIFIKUAR Dhuna, parimisht, është e refuzuar, sepse, duke se Allahu xh.sh., nuk ia ka lejuar as vetvetes, atëherë ajo askujt nuk i lejohet. Allahu xh.sh., thotë: ﴿وَلَا تَعْتَدُوا ۚ إِنَّ اللَّـهَ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ﴾ “…mos tejkaloni kufirin! – Se, Allahu, nuk i do ata që e kalojnë kufirin.” [Bekare: 190] Në hadith kudsij thotë: “O robërit e Mi! Unë ia kam ndaluar Vetes Sime padrejtësinë dhe të tillë e kam caktuar në mesin tuaj, andaj mos i bëni njëri tjetrit padrejtësi!” Pra, parimisht, dhuna ndalohet ndaj çdokujt, ndërsa kur të jemi tek gratë, ndalesa bëhet edhe më e fuqishme, për shkak të natyrës së tyre të dobët dhe pamundësisë për tu mbrojtur. Abdul Aziz Tarifi, një hoxhë bashkëkohor, duke folur për këtë temë, thotë: “Padrejtësia ndaj gruas tek Allahu gjykohet si mëkat më i madh se padrejtësia ndaj mashkullit sepse ndihma e Allahut dhe mbështetja e Tij për të dobëtin është në varësi të mundësisë që ka për ta mbrojtur veten. Për këtë shkak, Pejgamberi ﷺ ka thënë: “O Allahu im, unë i deklaroj rreptësishtë të paprekshme të drejtat e dy të dobëtëve: jetimit dhe gruas.” Se dhuna ndalohet flasin edhe shumë argumente tjera, të cilat parimore i shohin respektin, nderimin dhe vlerësimin femrës, jo dhunën ndaj saj. Allahun xh.sh., thotë: ﴿ ومِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُم مِّنْ أَنفُسِكُمْ أَزْوَاجًا لِّتَسْكُنُوا إِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ ﴾ “Dhe një prej shenjave të Tij është që prej jush krijoi për ju bashkëshortet tuaja, që të qetësoheni pranë tyre, duke vënë ndërmjet jush dashuri dhe mëshirë. Me të vërtetë, në këtë ka shenja, për njerëzit që mendojnë.” [Rrum: 21] Pejgamberi Muhammed ﷺ ka thënë se tre gjëra janë që sjellin lumturinë: gruaja e ndershme, mjeti komod i udhëtimit dhe shtëpia e madhe. Duke qenë e këtillë, atëherë ajo që duhet vepruar me gruan është respekti dhe nderimi, jo dhuna dhe maltretimi. Siç shënojnë Buhariu dhe Muslimi, Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Iu porosis për mirësjellje me gratë andaj pranojeni porosinë time...” Dhe jo vetëm kaq, tregues të nivelit fetar e qytetar të besimtarit e ka bërë pikërisht raportin me gruan. Në hadith qëndron: “Më i miri prej jush është ai që kujdeset më së miri për familjen e vet. Unë jam më i miri prej jush sepse kujdesem më së miri për familjen time.” Ky hadith nuk na ofron thjesht një mësim teorik por edhe praktik. Ai na mëson se Pejgamberi Muhammed ﷺ, ka qenë shembull për sa i përket respektimit të gruas. Ka qenë njeriu që më së shumti e ka respektuar gruan. PËRZGJEDHJA E BASHKËSHORTIT/BASHKËSHORTES Duke qenë se jeta bashkëshortore ka rëndësi shumëdimensionale, atëherë si kusht paraprak që duhet marrë në konsideratë të madhe është edhe përzgjedhja e bashkëshortit, respektivisht bashkëshortes. Ekzistojnë shumë motive që njerëzit i shtyjnë të përzgjedhin partnerin apo partneren pro ai që garanton jetëgjatësinë e martesës dhe respektin e ndërsjellë është vetëm elementi fetar. Për këtë shkak, anashkalimi i këtij elementi paraqet probleme të mëdha, të cilat mbase edhe mund të kenë fund të këtillë të hidhur, siç pati e ndjera në Ferizaj. Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Nëse vjen tua kërkojë dorën e vajzës suaj dikush, fenë dhe moralin e të cilit e pëlqeni, atëherë jepjani, ndryshe do të bëni çrregullime në tokë.” Pra, nëse i anashkaloni të ndershmit dhe vajzat i martoni për njerëz që i përzgjidhni vetëm pse kanë pasuri ose kanë këtë e atë ndërsa nuk interesoheni për nderin, moralin, sjelljet dhe fenë e tyre, atëherë ju keni kontribuar për të keq, keni kontribuar në këtë gjendje degraduese dhe të mjerë, në të cilën raste të dhunës ndaj femrës, të shkeljes së nderit të saj, mund të jenë të përditshme. Ja si do ta trajtonte një femër dikush tjetër i edukuar. Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Besimtari nuk e urren tërësisht besimtaren: nëse nuk i pëlqen prej saj një tipar, i pëlqen tjetri.” Imam Gazaliu citon Hasan Basriun të jetë përgjigjur kur dikush nga besimtarët e kishte pyetur se kujt duhet t’ia jepte vajzën meqë dorën e saj e kishin kërkuar disa. Ai kishte thënë: “jepja atij që ia ka frikën Allahut xh.sh., sepse, nëse e do, e nderon, nëse nuk e do, nuk i bën padrejtësi.” PËRGJEGJËSIA PËR EDUKIMIN E FËMIJËVE Çështja tjetër që konsiderojmë se duhet të trajtohet dhe të merret me seriozitet, edhe për faktin se vazhdimisht po listohet si një ndër shkaqet kryesore të shfaqjes së fenomeneve negative, veçmas tek të rinjtë, është roli në zbehje i prindërve në edukimin e fëmijëve të tyre. Kur’ani na urdhëron që të kujdesemi për familjen: ﴿ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قُوا أَنفُسَكُمْ وَأَهْلِيكُمْ نَارًا وَقُودُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ ﴾‏ “O ju që besuat, ruajeni veten dhe familjen tuaj prej një zjarri, lëndë djegëse e të cilit janë njerëzit dhe gurët...” [Tahrim, 6] Këtë përgjegjësi në edukimin e fëmijëve na e kujton edhe Pejgamberi Muhammed a.s., i cili thotë: “Të gjithë ju jeni kujdestarë dhe të gjithë ju do të përgjigjeni për ata që kanë qenë në përgjegjësinë tuaj.” Për fund: BASHKËPUNIMI NDËRINSTITUCIONAL PËR EDUKIMIN E FËMIJËVE Edukimi i fëmijëve nuk është vetëm përgjegjësi e prindërve, por është përgjegjësi edhe e shoqërisë, respektivisht institucioneve tona edukativo-arsimore. Fakti se kohëve të fundit janë shfaqur kaq shumë dukuri negative në mesin e fëmijëve tanë, duhet të na alarmojë të gjithëve, dhe të na vë në lëvizje për të gjetur zgjidhjet më të mira për këto dhe probleme të ngjashme që për bazë kanë edukimin. Prindërit, duhet të jenë në vijën e parë të frontit dhe për asnjë moment të mos ndalen së punuari me fëmijët e tyre, derisa shteti duhet të ndërtojë politika arsimore-edukative që në fokus kanë jo vetëm arsimimin, por mbi të gjitha edukimin e fëmijëve. E patjetër këtu një rol ta pazëvendësueshëm kanë prijësit fetarë të komuniteteve fetare në Kosovë, që me këshillat e tyre mund të asistojnë shumë në ruajtjen e karakterit dhe personalitetit të fëmijëve në secilën etapë të zhvillimit të tyre. E kemi thënë sa e sa herë dhe do ta përsërisim se zgjidhja më e mirë është edukimi fetar. Asgjë nuk mund ta zëvendësojë edukimin fetar. Çdo vonim në aprovimin e edukimit fetar në shkolla është me pasoja. Ndaj, le të jetë kjo një thirrje për institucionet tona qeverisëse që ta marrin në konsideratë futjen e edukatës fetare në shkolla, ashtu siç veprojnë një numër i madh i shteteve në perëndim. Le të jetë ky një mesazh i yni kundër këtyre dukurive negative që po prekin fëmijët tanë!
  Urtësi nga Ibën el-Xheuzi
Bazuar në: Essajdu eththemin min sajdi hatiri ibni el-xheui el-emin Ai që ëndërron shëndetin nuk çanë kokën për shijen e hidhur të barërave. [Thënia është përmendur në kontekst të ambicies dhe vullnetit të besimtarit. Me fjalë të tjera, ai që synon të arrijë diçka, sakrifikon për të.] Të gjitha mëkatet janë të këqija vetëm se disa janë më të këqija se të tjerat. Kam parë të shëndoshin të mos ia dijë vlerën shëndetit vetëm se kur të sëmuret. Po ta dinte shtirësi se zemrat e atyre para të cilëve po shtiret janë në dorën e Atij që po i bën mëkat, nuk do ta bënte.  [Shtirësi: ai që shtiret para njerëzve si i sinqertë ndërsa para Allahut është mëkatar.] Ndëshkimi më i madh është kur mëkatari ndëshkohet ndërsa nuk e vëren fare këtë. E më keq se kjo është kur gëzohet me atë që në fakt është ndëshkim, si gëzimi me pasurinë e fituar haram.    Shenjë e përsosmërisë intelektuale është ambicia e madhe. Ai që pajton me gjëra të pavlera, është i pavlerë. I mençuri është ai që shfrytëzon çdo moment për ta kryer detyrimet që ka, kështu që, nëse i vjen vdekja befas, e gjen të përgatitur, e nëse shpreson (në jetë më të gjatë), (nuk i zvarrit punët, përkundrazi) i shton të mirat. [Ky është shembulli i njeriut që nuk mashtrohet nga shpresa e rreme. Ai është i gatshëm çdoherë. Nëse shëndeti dhe kushtet e mira e bëjnë të shpresojë, atëherë ai nuk mashtrohet por i shton të mirat.]   Dy dijetarë që e duan ahiretin nuk mund të jenë të hasmëruar ndërmjet vete. Këtë e bëjnë ata që e duan dynjanë. I mençuri nuk duhet ta shpërdorojë pasurinë që ka por duhet ta ruajë që të mos e miklojë të padrejtin dhe të mos e lajkatojë injorantin. [Arsyeja pse nuk duhet shpërdoruar pasurinë, përveç tjerash, qëndron edhe në faktin se ndonjëherë nevoja mund të të shtyjë të shkosh tek ata që për kosto të ndihmës së tyre kërkojnë nderin dhe fenë tënde. Më qartë, kërkojnë të pajtosh me veprimet e tyre dhe sikur në këtë rastin tënd kërkojnë legjitimitet të mëkateve që bëjnë. Pra, përderisa ti po kërkon prej tyre, atëherë ata nuk janë të këqij. Në origjinal janë përdorur shprehjet el-mudarah (المدَاراة) dhe el-mudahene  (المداهنة), të cilat nënkuptojnë miklimin dhe lajkatimin. Dijetarët kanë thënë se e para përdoret në kuptim pozitiv ndërsa e dyta jo. E para, sipas Imam Kurtubiut, nënkupton të ofrosh dynjanë për hir të dynjasë ose fesë, ndërsa e dyta të kundërtën, ofrimin e fesë për dynja.] Paaftësi kulmore konsiderohet heqja dorë nga angazhimi dhe përkushtimi duke shikuar me zemër të thyer në të arriturat e të tjerëve. Njeriu më i vetëmashtruar është ai që nuk kursehet nga gjërat që Allahu xh.sh., i urren, e pastaj e lut Atë për gjërat që i do për vete! Mëkati i parë i ngjan kafshatës së parë, e cila nuk ta largon urinë por ta bën më të shijshëm ushqimin. Nuk ka fshikullim edukativ më të mirë se fshikullimi i vendosmërisë. [Në edukimin e nefsit vendosmëria për ndryshim pozitiv, për të përballuar mundimin në rrugën e angazhimit fetar, ka rëndësi jetike. Nëse mungon vendosmëria, asgjë nuk mund të jep efekt pozitiv.]    Mund ta kesh parë ndonjë gjë të dobishme por urtësia (e Allahut) nuk e ka cilësuar të tillë (andaj pajto me atë që ke!). Të marrësh shkaqet e të harrosh Shkaktarin (Allahun) është gabim. Këtë perceptim të gabuar e ndriçojnë vetëm fanarët e dijes. Injorimi i faktorit shpirtëror në realizimin e qëllimeve është gabim. Nëse çdo gjë varet nga Allahu, atëherë mos kërkimi i ndihmës dhe suksesit edhe prej Tij, është gabim. Ai që ecën në errësirë të injorancës apo në sokak të epshit pashmangshëm do ta humbasë rrugën. Izolimi është streha e frikacakut, veçmas në kohën kur e mira vdes ndërsa e keqja rron. Begatitë nuk përvetësohen duke i bërë mëkat Allahut!  Mos ndiq shembullin e bujkut që përton ta zgjat dorën në lumin afër arës së tij për ta ujitur bimën e pastaj çohet dhe lutet për shi! Nuk ka obligim fetar më të rëndë se durimi ndaj caktimit të Allahut xh.sh., dhe as më me vlerë se pajtimi me të. Standardi yt modest i jetesës nuk i përshtatet të gjithëve. Kështu që mos tento t’i shtysh njerëzit të jetojnë sipas mënyrës sate sepse jo të gjithë kanë mundësi për të. Shfletimi i fletëve të librit ka më shumë vlerë se namazi, agjërimi, haxhi dhe xhihadi fakultativ. Mbase lutja më e mirë për përmbushjen e nevojës është pranimi i mos angazhimit serioz në raport me Allahun!                 
  TRE MËSIME NGA FESTA E KURBAN BAJRAMIT (Hutbeja 2021)
Të nderuar vëllezër besimtarë! Kurban Bajrami është njëra nga dy festat kryesore të myslimanëve. Në Kur’an dhe Sunnet[1] është quajtur dita e haxhit të madh, sigurisht për shkak të vlerës dhe rëndësisë që ka. Kurban Bajrami është një festë e cila bie në dhjetë ditët më të mira të vitit, vjen pas ditës së Arafatit, ditës e cila është festë në vete, është në muaj të shenjtë, dhe lidhet për kryerjen e një rituali fetar, haxhillëkut, që siç e dini është shtylla e pestë e fesë. Nga këtu, kjo festë nuk ka si të mos jetë gëzim për ne sikur që mësimet e saja nuk kanë si të mos jenë madhështore. Në këtë hutbe, nga mësime të shumta të kësaj feste, do të përzgjedhim vetëm tri, si më kryesoret, dhe të cilat na duhen sot, nesër dhe deri në vdekje. Vëllezër besimtarë! [Mësimi i parë: Ripërtëritja e lidhjes me Allahun xh.sh.] Mësimi i parë dhe absolutisht më i rëndësishëm që marrim nga kjo ditë e madhe ka të bëjë me Zotin, respektivisht me konceptin tonë për Zotin: Si e besojmë Zotin? Çfarë cilësish i përshkruajmë? Cili është mendimi ynë për Të? Siç e dini, feja jonë islame predikon monoteizëm të pastër. Allahun e besojmë si Një dhe të Vetëm, Absolut, të Cilit i përgjërohet gjithçka në amshim, që as nuk lind, as nuk është i lindur, dhe që askush nuk është i barabartë (a i krahasueshëm) me Atë![2] Ky koncept për Zotin manifestohet praktikisht në këtë ditë. Kryerja e ritualeve të haxhillëkut ndryshe nga periudha e injorancës, dhe therja e kurbanit për Zotin, janë demonstrim praktik i këtij besimi të pastër. Janë, me fjalë tjera, zbërthim në praktikë i motos islame: ﴿ قُلْ إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ‎﴿١٦٢﴾‏ لَا شَرِيكَ لَهُ ۖ وَبِذَٰلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ ﴾‏ “Thuaj: “Në të vërtetë, namazi im, kurbani im, jeta ime dhe vdekja ime, i përkasin vetëm Allahut, Zotit të botëve. 163. Ai nuk ka asnjë ortak. Kështu jam urdhëruar dhe unë jam i pari që i nënshtrohem Atij”.” [En’amë: 162-163] Pra, festa e Kurban Bajramit na thërret që Allahun ta besojmë ashtu siç Ai kërkon: Një dhe i Vetëm, Absolut, larg përshkrimeve që i bëjnë idhujtarët. Na thërret po kështu që t’ia kushtojmë adhurimin me të gjitha format dhe mënyrat e tij: namaz, lutje, therje të kurbanit dhe çdo gjë tjetër. Kjo është ajo që e dallon këtë ditë. Kurban Bajrami është dita në të cilën njeriu çlirohet nga çdo gjë përveç Allahut xh.sh. Ky është mesazhi që kjo festë i përcjell vazhdimisht shpirtit, ky është virtyti që kjo festë dëshiron ta mbjell në shpirtrat tanë. Xhematlinj të nderuar! [Mësimi i dytë: Bukuritë e fesë] Mësimi i dytë që marrim nga kjo festë ka të bëjë me bukuritë dhe mirësitë e kësaj feje, prej të cilave do të veçoja vetëm sa për ilustrim: Përsosmërinë e fesë, shpërblimin për veprat, dhe barazinë. Në ditët e haxhit, Allahu xh.sh., shpalli ajetin përmbyllës të misionit të Pejgamberit Muhammed ﷺ: ﴿ الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ دِيناً ﴾ “… Sot përsosa për ju fenë tuaj, plotësova ndaj jush dhuntinë Time, zgjodha për ju Islamin fe…” [Maide: 3] Në këtë ajet, Allahu xh.sh., po na tregon se feja, të cilën e ka zgjedhur për ne, është e përsosur, e atillë që na shërben për udhëzim në çdo gjë që na duhet deri në amshim. Për këtë shkak, Pejgamberi Muhammed ﷺ në porositë e haxhit lamtumirës, mbajtjen për Kur’anit dhe Sunnetit e cilësoi si garanci të vetme të udhëzimit të drejtë: “Në mesin tuaj kam lënë dy gjëra, nëse iu përmbaheni, kurrë nuk do të devijoni: Kur’anin dhe Sunnetin!” Mirësi tjetër e fesë është shpërblimi i madh për veprat. Është ana ndoshta më joshëse dhe tërheqëse e fesë. Sado që njeriu të jetë mëkatar, shpresa në faljen e Allahut nuk duhet të shuhet. Haxhillëku, përfundimin e të cilit e shënon kjo festë, në fakt nënkupton pastrim të tërësishëm nga mëkatet. Pejgamberi Muhammed ﷺ ka thënë: “Kush kryen haxhillëkun në përputhje me rregullat, do të kthehet në shtëpi (i pastër nga mëkatet) sikur ditën kur e ka lindur nëna.” Pastrimi nga mëkatet është plotësimi i dhuntisë së Allahut ndaj nesh. Një mirësi tjetër e theksuar e fesë në këtë ditë është barazia islame dhe kriteri i vlerësimit të njerëzve. Veshja e ihramit nga të gjithë haxhilerët, pavarësisht racës, kombit, gjuhës, pozitës, nënkupton barazim fizik para Zotit. Me fjalë tjera, nuk janë rrobat, paratë, pozitat ato që na bëjnë më të mirë por është zemra, janë veprat dhe vlerat, është devotshmëria, siç thotë Allahu xh.sh: إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ “…e s’ka dyshim se te Allahu më i ndershmi ndër ju është ai që më tepër është ruajtur (këqijat)…” [Huxhurat, 13] Vëllezër të nderuar! [Mësimi i tretë: Aspekti solidar në Islam] E keni vënë re se si Islami dy festat kryesore i ka lidhur edhe me detyrime materiale: Fitër Bajramin me sadakanë e fitrit ndërsa Kurban Bajramin me therjen e kurbanit. Cila është urtësia? Nëse i kthehemi Kur’ani, do të mësojmë se Allahu xh.sh., nuk ka nevojë për mish dhe as për gjak dhe asgjë nga këto nuk arrijnë tek Ai. لَن يَنَالَ اللَّهَ لُحُومُهَا وَلَا دِمَاؤُهَا وَلَكِن يَنَالُهُ التَّقْوَى مِنكُمْ “Tek Allahu nuk arrin as mishi e as gjaku i tyre, por te Ai arrin bindja juaj…” [Haxh, 37] Atëherë, pse ta therim kurbanin? Cila është urtësia? Duke qenë se kjo festë është shoqërore, atëherë askush prej shoqërisë në këtë ditë nuk duhet të ndihet i privuar. Bëhemi bashkë dhe ndajmë me njëri-tjetrin të mirat që na i ka dhënë Allahu xh.sh., për ta dëshmuar vëllazërinë fetare por edhe për ta përjetuar festën bashkërisht. Si vëllezër që jemi, duhet ta perceptojmë njëri-tjetrin si një trup i vetëm, mu ashtu siç na ka mësuar Muhammedi ﷺ. Kjo ndodhë vetëm kur interesohemi për njëri-tjetrin dhe ndajmë bashkërisht gëzimin dhe hallet. Pra, nuk bëhet fjalë thjesht për ndihmë materiale por për vëllazëri, për harmoni, për shkrirje në njëri-tjetrin. Muhammedi ﷺ na ka mësuar se ne nuk mund të besojmë plotësisht përderisa nuk e përjetojmë këtë lidhje në këtë nivel, përderisa nuk ia dum njëri-tjetrit atë që duam për vete. Mu për këtë shkak, Muhammedi ﷺ ka përzgjedhur që në këto ditë t’i shpallë luftë të hapur çdo gjëje që i jep trajtë tjetër këtyre raporteve, me theks të veçantë kamatës dhe fajdesë. Të dashur vëllezër! [Përmbyllje] Këto tre mësime që përfituam nga kjo festë madhështore janë mësime jetësore. Ato na duhen gjithmonë por më së shumti në kohë sprovash e fatkeqësish. Tani që jemi duke u ballafaquar ende me pandeminë covid-19, këto mësime duhet të jenë më të theksuara dhe më të pranishme në jetën tonë. Me besimin në Zot, me respektimin e ligjit të Zotit, dhe me solidaritetin me njëri-tjetrin tejkalojmë çdo vështirësi. Këto tri tipare janë ato që dallojnë ende shoqërinë tonë. Edhe pse jemi në këtë situatë të vështirë, populli ynë ka dëshmuar se është ndër popujt më solidarë në botë për të mos thënë më solidari. Të vazhdojmë t’i qëndrojmë pranë njëri-tjetrit sepse kështu na qëndron pranë edhe Allahu xh.sh. Allahun e lus që çdo adhurim, lutje, sakrificë dhe punë të hajrit që kemi bërë të na i pranojë. E lus po kështu që këto ditë festive të jenë gëzim, paqe, mirësi e shëndet për të gjithë ne! Urime festa të gjithëve! [1] Shih: Kur’ani: Teube, 3. Shih hadithin e Ibën Omerit r.a., në Sunenin e Ebu Davudit, nr. 1945. [2] Shih: Kur’ani: Ihlas, 1-4.
  Dita e Arafatit – urtësia, vlera, duaja
https://sedatislami.files.wordpress.com/2021/07/dita-e-arafatit-urtesia-vlera-duaja.pdf
VIDEOS / YOUTUBE
Tre gjera per jete te lumtur Tri mekatet qe rrezikojne besimin Qe te na duan Allahu dhe i Derguari i Tij Tri aminet
AUDIO / FOTO

Biografia Artikuj Media Libraria Dosje Problematika
bashkëkohore
Opinione dhe
reagime
Studime dhe
hulumtime
Kontakt
  Akide Video Libra Ramazani   Opinione Fetare  
  Islam Audio Recensione librash Haxhi   Reagime Shkencore  
  Tefsir Foto            
  Hadith              
  Dave              
  Histori islame              
  Orientalizem              
  Kulture dhe civilizim              
  Avancim personal              
  Hutbe              
  Tregime              

Të gjitha të drejtat e rezervuara - 2013