Biografia Artikuj Media Libraria Dosje Problematika bashkëkohore Opinione dhe reagime Studime dhe hulumtime Kontakt
  T’i bësh reklamë të keqes dhe ta provokosh atë
T’i bësh reklamë të keqes dhe ta provokosh atë Ndonjëherë, duke menduar se po veprojmë mirë e drejt, dëmtojmë më shumë se që bëjmë hair. Kjo zakonisht ndodhë në rastet kur duam ta ndalojmë a t’i kundërvihemi një të keqeje, veçmas kur kjo e fundit nuk është se meriton trajtim publik. Disa të këqija duhen injoruar që të mos bëhen të mëdha. Publikimi mund t’i shndërrojë në të mëdha. Për këtë shkak thuhet: po deshe ta bësh të madhe një gjë, ndaloje! Rasti me një qytetar të thjeshtë që është konvertuar në krishterim nuk do të duhej të kishte këtë publicitet që iu dha nga disa prej nesh. Dikush që nuk ka asnjë ndikim në jetën shoqërore, e që i tillë mund të jetë edhe brenda familjes e rrethit të vet, duhet injoruar. Injorimi është përgjigja më e mirë ndaj tij dhe sojit të tij të cilët nuk e dinë pse kanë qenë myslimanë dhe as pse janë konvertuar. Nuk janë dija dhe vlerat që i kanë çuar në këtë vendim. Andaj, ta lëmë të keqen e këtillë të zhduket pa i bërë publicitet. Po kështu edhe provokimi i saj ka këtë rezultat të dëmshëm. Para ca javësh, kur zyrtarisht u tha se nuk do të ketë manifestime muzikore në Prishtinë, disa vëllezër shpallën fitoren e hallallit ndaj haramit. Kjo i provokoi tejmase haramxhinjtë të cilët bën çmos dhe e kthyen atë manifestim të shthurur prapë, e nuk harruan ta shpallin fitoren e haramit ndaj hallallit. Jam i bindur se vëllezërit tanë e kanë bërë nga gëzimi e dashuria e madhe për fenë por kanë harruar se veprimet në fe nuk janë emocionale, janë parimore. Prandaj feja na mëson që në rastet kur një veprim yni i drejtë mund të provokojë një reagim të ashpër e të padrejtë të të tjerëve të mos e bëjmë. Kjo nuk nënkupton se po heshtim por se po veprojmë në përputhje me strategjinë fetare.
  1 shtator 870 Vdes Imam Buhariu
1 shtator 870 Vdes Imam Buhariu Muhammed bin Ismail, i njohur si Imam Buhariu, konsiderohet njëri ndër dijetarët më të mëdhenj të të gjitha kohëve të hadithit. Libri i tij, i njohur më shumë sipas emrit të tij ‘Sahihu i Buhariut’, është libri më i besueshëm i haditheve. Ka lindur në vitin 194/801 në Buhara, një vend që sot shtrihet në Uzbekistan. Babai i vdiq herët kështu që e tërë barra e rritjes dhe edukimit ra mbi supet e së ëmës. Dallohej për zgjuarsinë e rrallë. Që herët mësoi Kur’anin përmendësh, sikur që mësoi shkenca fetare dhe memorizoi mijëra hadithe. Sigurisht, krahas faktorëve tjerë, në këtë ka ndikuar edhe klima shkencore e Buharës, e cila atëbotë ishte qendër e dijes. Në moshën gjashtëmbëdhjetë vjeçare, bashkë me nënën dhe vëllanë, Ahmedin, shkuan për të kryer haxhin. Buhariu do të ndalej në Mekkë për gjashtë vite e më pas do të merrte udhë për të vizituar qendrat e dijeve islame për përfitim të dijes. Është transmetuar se nuk ka shënuar asnjë hadith pa mos marrë abdes më parë dhe pa mos i falur dy rekate namaz. Metodologjia e tij dhe kriteret e vëna për pranimin e hadithit, librit të tij i dhanë besueshmëri të lartë dhe rrjedhimisht pranim nga dijetarët e mëdhenj, si p.sh. Imam Ahmedi. Buhariu është autor edhe i disa veprave tjera, që arrijnë në njëzet sosh, e të cilat janë me vlerë të madhe, si: Edebu-l-mufred, Et-tarih el-kebir, Et-Tarih es-sagir, etj. Për shkak të refuzimit të tij që t’ia mësonte fëmijët Kryetarit të Buharasë, ai u largua me dhunë prej vendit të vet. Imam Buhariu refuzonte që të veçonte fëmijët e tij me dije ndërsa të tjerët jo, madje kishte thënë fjalën që ka ngel mësim për gjeneratat pas tij për vlerën dhe pozitën që duhet t’i kushtojnë e japin dijes: ‘Unë nuk e nënçmoj diturinë dhe nuk ua çoj njerëzve te dyert.’ Kështu, i përzënë, në një fshat të Samarkandit, në vitin 256/870, gjen vdekjen. KANË THËNË PËR IMAM BUHARIUN Nuk kemi parë të ngjashëm me Buhariun. Ebu Bekir ibn Ebi Shejbe Po të ishte Buhariu në kohën e Sahabeve, do të ishte shenjë (i dalluar, pra). Kutejbe Më kanë ardhur nga lindja dhe perendimi por askush nuk ka qenë sikur Buhariu. Kutejbe Horasani nuk ka nxjerr një dijetar sikur Buhariu. Imam Ahmedi Po të kisha mundësi t’i jepja Buhariut vite nga jeta jme, do t’ia jepja, sepse vdekja ime është thjesht vdekje e një individi ndërsa vdekja e Buhariut nënkupton humbje të dijes. Jahja b. Xhafer Nuk kam parë dikë të ngjashëm me Buhariun, sikur nuk është krijuar për tjetër pos për hadith. Husejn b. Hurejthi Më lejo të t’i puthi këmbët, o mësuesi i mësuesve, zotëriu i hadithologëve, mjeshtri i dobësive të hadithit. Imam Muslimi për Imam Buhariun Nuk ka libër të (hadithit të) ngjashëm me librin e Buhariut. Imam Nesaiu Nuk kam futur asnjë hadith në këtë libër pa mos bërë më parë istihare dhe pa mos qenë i bindur në saktësinë e tij. Buhariu për metodologjjnë e aplikuar në Sahih Po të më lejohej të shprehem, do të thosha se Buhariu ka qenë më i mirë se mësuesit prej të cilëve ka marrë dije. Madje, ai nuk ka parë dikë më të mirë se veten. Xhafer b. Muhammed Mistagferiu Ymeti (bashkësia myslimane) janë njëzëri për saktësinë e këtyre dy librave (Sahihut të Buhariut dhe Sahihut të Muslimit) dhe veprimin sipas haditheve të tyre. Imam Neveviu Në këtë nënqiell nuk ka libra më të saktë pas Kur’anit se Sahihu i Buhariut dhe Sahihu i Muslimit. Ibn Tejmije Pas Kur’anit, nuk ka libër të Islamit më madhështor dhe më të mirë se libri i Buhariut. Imam Dhehebiu
  T’i bësh reklamë të keqes dhe ta provokosh atë
T’i bësh reklamë të keqes dhe ta provokosh atë Ndonjëherë, duke menduar se po veprojmë mirë e drejt, dëmtojmë më shumë se që bëjmë hair. Kjo zakonisht ndodhë në rastet kur duam ta ndalojmë a t’i kundërvihemi një të keqeje, veçmas kur kjo e fundit nuk është se meriton trajtim publik. Disa të këqija duhen injoruar që të mos bëhen të mëdha. Publikimi mund t’i shndërrojë në të mëdha. Për këtë shkak thuhet: po deshe ta bësh të madhe një gjë, ndaloje! Rasti me një qytetar të thjeshtë që është konvertuar në krishterim nuk do të duhej të kishte këtë publicitet që iu dha nga disa prej nesh. Dikush që nuk ka asnjë ndikim në jetën shoqërore, e që i tillë mund të jetë edhe brenda familjes e rrethit të vet, duhet injoruar. Injorimi është përgjigja më e mirë ndaj tij dhe sojit të tij të cilët nuk e dinë pse kanë qenë myslimanë dhe as pse janë konvertuar. Nuk janë dija dhe vlerat që i kanë çuar në këtë vendim. Andaj, ta lëmë të keqen e këtillë të zhduket pa i bërë publicitet. Po kështu edhe provokimi i saj ka këtë rezultat të dëmshëm. Para ca javësh, kur zyrtarisht u tha se nuk do të ketë manifestime muzikore në Prishtinë, disa vëllezër shpallën fitoren e hallallit ndaj haramit. Kjo i provokoi tejmase haramxhinjtë të cilët bën çmos dhe e kthyen atë manifestim të shthurur prapë, e nuk harruan ta shpallin fitoren e haramit ndaj hallallit. Jam i bindur se vëllezërit tanë e kanë bërë nga gëzimi e dashuria e madhe për fenë por kanë harruar se veprimet në fe nuk janë emocionale, janë parimore. Prandaj feja na mëson që në rastet kur një veprim yni i drejtë mund të provokojë një reagim të ashpër e të padrejtë të të tjerëve të mos e bëjmë. Kjo nuk nënkupton se po heshtim por se po veprojmë në përputhje me strategjinë fetare.
  HUTBEJA E DITËS SE ARAFATIT DHE KURBANIT 2022
Besimtarë të nderuar! Sot, në këtë ditë xhumaje, ka rastisur të jetë edhe një ditë tjetër e madhe, Dita e Arafatit. Është një mirësi e madhe e Allahut ndaj nesh kur brenda një dite na dhuron dy të nimete dhe begati të këtilla për çka duhet ta falënderojmë shumë. Dita e Arafatit është një ditë e veçantë për ne besimtarët. Kjo për shkak të simbolikës dhe vlerave që ka. Dita e Arafatit është: Ditë feste për myslimanët Dita e shpalljes së plotësimit të fesë. Pikërisht në Arafat u shpall ajeti: الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمْ الْإِسْلَامَ دِينًا “… Sot përsosa për ju fenë tuaj, plotësova ndaj jush dhuntinë Time, zgjodha për ju islamin fe…” [Maide: 3] Dita më e mirë. Nëse Nata e Kadrit është nata më e mirë e vitit, nëse Dita e Xhumasë është dita më e mirë e javës, atëherë Dita e Arafatit është dita më e mire e vitit. Agjërimi i kësaj dite i shlyen mëkatet e dy viteve. Pejgamberi ﷺ ka thënë: صِيَامُ يَومِ عَرَفَةَ، أَحْتَسِبُ علَى اللهِ أَنْ يُكَفِّرَ السَّنَةَ الَّتي قَبْلَهُ، وَالسَّنَةَ الَّتي بَعْدَهُ “Shpresoj në Allahun se agjërimi i Ditës së Arafatit i shlyen mëkatet e vitit paraprak dhe vitit vijues.”[1] Dita e Arafatit është dita kur fillon tekbire pas çdo namazi farz për të vazhduar kështu deri në ikindinë e ditës së katërt të bajramit. Duaja më e mirë është duaja në Ditën e Arafatit. Pejgamberi ﷺ ka thënë: خيرُ الدُّعاءِ دعاءُ يومِ عرفةَ “Duaja më e mirë sëhtë duaja e Ditës së Arafatit…”[2] Këto ishin vetëm disa prej mirësive dhe veçorive të kësaj dite ndryshe ka dhe shumë të tjera. Për shkak të rëndësisë, do të përmendim vetëm edhe një veçori. Ibën Abbasi r.a., transmeton se Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Allahu mori besën e pasardhësve të Ademit në Ne’man (Arafat). Prej kurrizit të tij nxori të gjithë pasardhësit e Ademit që i ka krijuar, i shpërndau para Vetes, ashtu siç i takon madhërisë së Tij, si të ishin thnegla-milingona (ose si shumë të vegjël) dhe iu foli duke iu drejtuar: أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ …A nuk jam Zoti juaj?” Ata thanë: قَالُوا بَلَى “Po, dëshmuam!”[3]   Xhematlinjë të dashur! Këto ditë të mëdha përmbyllen me ditën e nahrit, ditën e therjes së kurbanit. Pra, është vepra me të cilën ne kurorëzojmë adhurimin dhjetëditor. Kurbani theret që këto festa shumë të mëdha dhe jashtëzakonisht të rëndësishme të mos lënë pa i gëzuar edhe fukaratë. Mu për këtë Allahu i Madhëruar ka thënë: لَن يَنَالَ اللَّهَ لُحُومُهَا وَلَا دِمَاؤُهَا وَلَٰكِن يَنَالُهُ التَّقْوَىٰ مِنكُمْ ۚ “Tek Allahu nuk arrin as mishi e as gjaku i tyre, por te Ai arrin bindja juaj…” [Haxh:  37] Kurbani, sipas medhhebit hanefi është vaxhib. Pra, ai që ka mundësi duhet të ther kurban. Kurban është kafsha që theret, dhe e cila mund të jetë: dele, lopë, deve. Një dele vlen për një person me gjithë familje ndërsa në një lopë mund të marrin pjesë shtatë persona (me familjet e tyre). Që një kurban të jetë i vlefshëm, duhet t’i plotësojë kushtet në vazhdim: të jetë i moshës së kërkuar: së paku 6 muaj për dashin, 1 vit për edhin, 2 vite për lopët. të mos ketë të meta, si p.sh.: verbëria, sëmundja e qartë, çalimi i qartë, dhe e dobëta fizikisht. Ekzistojnë edhe të meta tjera të cilat ndonëse nuk e ndalojnë që kafsha të theret për kurban megjithëkëtë nuk preferohet, si p.sh., kafsha që e ka bririn e thyer, veshin e prerë, hundën e dëmtuar. Kjo për arsye se ajo që ofrohet për Zotin duhet të jetë e mirë. Therja e kurbanit në kohën e duhur, e që fillon nga koha kur falet namazi i kurban bajramit e vazhdon deri në perëndimin e diellit në ditën e katërt të bajramit ose ditën e tretë të teshrikut -siç njihet në fjalorin fetar. Kurbani më së miri është të ndahet në tre pjesë: një pjesë për familjen, një tjetër për miqtë e të afërmit, dhe pjesa e tretë për të varfrit. Ata që i therin kurbanet në shtëpi, nëse angazhojnë ndonjë kasap duhet ta paguajnë dhe jo në këmbim të therjen t’i japin mish ose lëkurën e kurbanit. Nuk lejohet therja e kurbanit për të vdekurin natën e bajramit, siç është vepruar dikur gabimisht. Kurbani theret pasi të falet bajrami ndërsa në të, përveç të gjallëve, mund të përfshihen edhe të vdekurit. Por lejohet therja e kurbanit për të vdekurin nëse ai e ka lënë testament apo thjesht i bëhet sadaka nga të afërmit por që me këtë rast duhet marrë parasysh kohën e therjes, pra theret pasi të falet bajrami. [1] Hadithin e shënon Muslimi, nr. 1162. [2] Hadith hasen. Shih: Sahih et-Tirmidhij, nr. 3585. [3] Ajeti 172 nga kaptina A’rafë. Hadithin e shënon Imam Ahmedi në Musnedin e tij ndërsa Shejh Albani e ka cilësuar autentik.
  BASHKIMI DHE RËNDËSIA E TIJ FETARE E SHOQËRORE
Vëllezër besimtarë! Një nga mirësitë e mëdha të fesë islame është edhe bashkimi i njerëzve dhe largimi nga ndarja e përçarja. Thirrjet e saj për afrim me njëri-tjetrin, për vëllazëri, për ndihmë e solidaritet material e moral me njëri-tjetrin janë aq të fuqishme saqë e bëjnë Islamin të jetë i pakrahasueshëm në këtë aspekt. Duke na e kujtuar këtë rol të fesë, Allahu i madhëruar thotë: ﴿وَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ لَوْ أَنفَقْتَ مَا فِي الأَرْضِ جَمِيعًا مَّا أَلَّفَتْ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ وَلَكِنَّ اللّهَ أَلَّفَ بَيْنَهُمْ إِنَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ﴾ “Dhe Ai është që bashkoi zemrat e tyre. Edhe sikur ta shpenzoje gjithë atë që është në tokë, nuk do të mund t’i bashkoje zemrat e tyre, por All-llahu bëri bashkimin e tyre, pse Ai është i gjithëfuqishëm, i urtë.” [Enfalë: 63] Sot, në hytben e kësaj xhumaje, do të flasim për bashkimin fetar dhe rëndësinë nga ana fetare dhe shoqërore. Vëllezër myslimanë! Në Kur’an, Allahuxh.sh., na urdhëron që të bashkohemi e të mos përçahemi, sepse bashkimi është imazhi më i qartë i të qenit njeri me vlera dhe virtyte. ﴿ وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلا تَفَرَّقُوا وَاذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْدَاءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْوَانًا ﴾ “Dhe kapuni që të gjithë ju për litarin (fenë dhe Kur’anin) e Allahut, e mos u përçani! Përkujtojeni dhuntinë e Allahut ndaj jush, kur ju (para se ta pranonit fenë islame) ishit të armiqësuar, e Ai bashkoi zemrat tuaja dhe ashtu me dhuntitë e Tij u bëtë vëllezër…” [Al Imran: 103] Kur’ani po na tregon për mision e tij bashkues dhe se si ai ka arritur që nga njerëz të hasmëruar, pra njerëz që i janë nënshtruar smirës, egos, inatit, mërisë, të nxjerrë njerëz që fenë e shohin si bosht rreth të cilit duhet bashkuar, si vlerë me të cilën duhet mburrur dhe të cilës duhet detyruar. Nga këtu, përçarja në emër të fesë, është e refuzuar në Kur’an. ﴿ إِنَّ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا لَّسْتَ مِنْهُمْ فِي شَيْءٍ ۚ إِنَّمَا أَمْرُهُمْ إِلَى اللَّـهِ ثُمَّ يُنَبِّئُهُم بِمَا كَانُوا يَفْعَلُونَ ﴾ “Me të vërtetë, ti s’ke asgjë me ata që e përndajnë fenë e tyre dhe shndërrohen në grupe….” [En’amë: 159] Kjo për shkak se, historikisht, sa herë popujt janë përçarë, janë shuar. Dijetari i madh mysliman dhe komentuesi më i njohur i Kur’anit, Ibën Abbasi duke komentuar ajetin e mësipërm (Al Imran: 103) ka thënë: O besimdrejtë, mbaju xhematit dhe mos u ndajë sepse popujt e kaluar u shkatërruan për shkak të përçarjes. Janë shkatërruar sepse kanë kundërshtuar thirrjen e Allahut për të qenë bashkë. Begaviu, një komentues si njohur i Kur’anit, thotë se Allahu xh.sh., ka dërguar secilin Pejgamber me mision për t’i bashkuar njerëzit dhe për ta luftuar përçarjen. Pejgamberi ynë, Muhammedi ﷺ, duke na treguar për rëndësinë që ka bashkimi, atë e klasifikon si një nga tre gjëra që Allahu i do prej nesh, duke e sjellë me këtë rast paralel me adhurimin për Zotin: “Allahu i do tek ju tre gjëra: e do që ta adhuroni dhe të mos i bëni shok, të bashkoheni rreth fesë së Tij, dhe të mos përçaheni…” Nga këtu, kundërshtimi dhe urrejtja konsiderohen si gjëra që rrezikojnë potencialisht fenë. Pejgamberi ﷺ na porosit: “Keni kujdes nga urrejtja sepse ajo është rrojëse; nuk po them ua rruan kokën, por ua rruan fenë.” Xhematlinj të respektuar! Bashkimi është kala që nuk mposhtet. Është arma më e fuqishme përballë armikut. Allahu na mëson në Kur’an që të mos përçahemi, ndryshe jemi pre e lehtë për të tjerët. ﴿ وَلَا تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ ﴾ “…mos u përçani mes vete e të dobësoheni e ta humbni fuqinë…” [Enfalë: 46] Figurativisht, përçarja i mundëson armikut ta merr kalanë nga brenda. Ka me dhjetëra e dhjetëra shembuj se si përçarja ka dëmtuar jo vetëm përçarësit por popujt mbarë. Për këtë shkak, feja na mëson që, në rast të proceseve të mëdha, të heqim dorë edhe nga të drejta tona, vetëm e vetëm që të ruhet uniteti. Do tua marr një shembull nga historia islame. Pejgamberi ﷺ, duke folur për nipin, Hasanin r.a., ka thënë: “Ky biri im është zotëri dhe me gjasë Allahu nëpërmjet tij do t’i pajtojë dy grupe të mëdha të muslimanëve.” Pas vdekjes së Pejgamberit ﷺ, në shtetin islam ndodhën mospajtime, veçmas në kohën e Uthmanit dhe Aliut r.a. Këta dy të fundit u vranë. Hasani, djali i Aliut r.a., u zgjodh halife, por në shtet kishte mospajtime. Nga frika se mund të derdhej gjak i madh ndërmjet myslimanëve, ai hoqi dorë nga pushteti në favor të Muaviut r.a. Pra, kishte të drejtë, ishte lider legjitim, por për të parandaluar gjakderdhjen, hoqi dorë nga pushteti. Në historinë islame ky vit ka hyrë si viti i bashkimit. Besimtarë të dashur! Nuk mund të gjejmë mesazhe më përmbyllëse të kësaj hytbeje dhe kësaj çështjeje se fjalët e Allahut dhe fjalët e të Dërguarit të Tij. Allahu xh.sh., thotë: وَتَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوَى وَلَا تَعَاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ “…Ndihmohuni mes vete me të mira dhe në të mbara, e jo në mëkate e armiqësi…” [Maide: 2] Pejgamberi ﷺ ka thënë: “Bashkimi është mëshirë, përçarja është ndëshkim!”
VIDEOS / YOUTUBE
Tre gjera per jete te lumtur Tri mekatet qe rrezikojne besimin Qe te na duan Allahu dhe i Derguari i Tij Tri aminet
AUDIO / FOTO

Biografia Artikuj Media Libraria Dosje Problematika
bashkëkohore
Opinione dhe
reagime
Studime dhe
hulumtime
Kontakt
  Akide Video Libra Ramazani   Opinione Fetare  
  Islam Audio Recensione librash Haxhi   Reagime Shkencore  
  Tefsir Foto            
  Hadith              
  Dave              
  Histori islame              
  Orientalizem              
  Kulture dhe civilizim              
  Avancim personal              
  Hutbe              
  Tregime              

Të gjitha të drejtat e rezervuara - 2013